Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Υπερψήφιση της έκθεσης του Κώστα Χρυσόγονου για την παρακολούθηση της εφαρμογής του ευρωπαϊκού δικαίου το έτος 2015

 
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 




Η έκθεση μου (υπ’ αριθμ. 2017/2011(ΙΝΙ)) για την παρακολούθηση της εφαρμογής του ευρωπαϊκού δικαίου το έτος 2015 υπερψηφίστηκε από την Επιτροπή Νομικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου με ψήφους 13 υπέρ έναντι 9 κατά [1]. Η έκθεση επιχειρεί να αποτιμήσει την κατάσταση της εφαρμογής του ευρωπαϊκού δικαίου στα κράτη-μέλη της ΕΕ. Παράλληλα, επισημαίνει τις αδυναμίες που προκύπτουν από την εφαρμογή του ενωσιακού δικαίου και προτείνει μέτρα βελτίωσης.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ιδίως για την Ελλάδα και άλλες χώρες της ΕΕ στις οποίες εφαρμόζονται μέτρα λιτότητας, έχει ότι υπογραμμίζεται η υποχρέωση των θεσμών της ΕΕ να σέβονται και να τηρούν το πρωτογενές ευρωπαϊκό δίκαιο, όταν παράγουν δευτερογενές ενωσιακό δίκαιο. Ασκείται κριτική στο γεγονός ότι τα «Μνημόνια», κατά την πρόσφατη νομολογία του ΔΕΕ, ακόμη κι όταν στη βάση αυτών τα κράτη-μέλη αναλαμβάνουν την υποχρέωση να λάβουν μέτρα λιτότητας, δεν θεωρούνται ως νομοθετικές πράξεις που υπάγονται στο ενωσιακό δίκαιο. Αυτό σημαίνει όμως ότι τα νομοθετήματα που απορρέουν από αυτά, στερούνται των προστατευτικών δικλείδων που παρέχει το ενωσιακό δίκαιο. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε αυτά δεν εφαρμόζεται άμεσα η Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, που μετά τη Συνθήκη της Λισαβόνας αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του ενωσιακού δικαίου (παρ. 26).

Τονίζεται στην έκθεση ότι αυτό έρχεται σε αντίφαση με τη γενική διαπίστωση του ΔΕΕ, ότι οι θεσμοί της ΕΕ, ακόμη και όταν δρουν ως μέλη μιας ομάδας διεθνών δανειστών (π.χ. Τρόικα), δεσμεύονται από τις Συνθήκες της ΕΕ και από τη Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ (παρ. 27). Συγχρόνως, επισημαίνεται ότι για τυχόν ευθύνες που προκύπτουν από την υλοποίηση των υποχρεώσεων που έχουν εκχωρηθεί στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, στο πλαίσιο λειτουργίας του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕSM), θεωρείται υπόλογος μόνο ο Μηχανισμός και όχι τα θεσμικά όργανα της ΕΕ που συμμετέχουν σε αυτόν (παρ. 28).

Επιπρόσθετα, η έκθεση υπογραμμίζει ότι τα προγράμματα οικονομικής προσαρμογής που εφαρμόζονται σε ορισμένα κράτη μέλη (όπως στην Ελλάδα) έχουν επιβάλλει σε αυτά υποχρεώσεις που σε ορισμένες περιπτώσεις αντίκεινται στους στόχους και τις αξίες τις ΕΕ, όπως αυτοί κατοχυρώνονται στις Συνθήκες της ΕΕ και τη Χάρτα Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ. Σημειώνεται μάλιστα ότι, ιδίως η επιβολή ριζικών περικοπών στις δημόσιες δαπάνες ορισμένων κρατών-μελών, έχει οδηγήσει σε σημαντική μείωση της δυνατότητας αυτών των κρατών να εφαρμόζουν προσηκόντως το ενωσιακό δίκαιο. Συγχρόνως, τονίζεται ότι αυτή η πρακτική κατατείνει σε σημαντική υποχώρηση της προστασίας θεμελιωδών δικαιωμάτων των Ευρωπαίων πολιτών, όπως τα κοινωνικά, τα εργασιακά δικαιώματα, αλλά και το δικαίωμα στην υγεία (παρ. 30-31, 41).

Εκτός τούτων, η έκθεση κάνει λόγο για έλλειμμα εφαρμογής των κανόνων που διέπουν το άσυλο και τη μετανάστευση από τρίτες χώρες στην ΕΕ, ιδίως σε ό,τι αφορά τις απαιτήσεις για την υποδοχή των αιτούντων διεθνή προστασία βάσει της σχετικής Οδηγίας 2013/33/ΕΕ. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στο έλλειμμα εφαρμογής του μηχανισμού μετεγκατάστασης προσφύγων, που έχει προτείνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, καθώς ορισμένα κράτη-μέλη της ΕΕ δεν τηρούν την εν λόγω συμφωνία, με αποτέλεσμα η Ελλάδα μαζί με την Ιταλία να επωμίζονται δυσανάλογα το βάρος των μεταναστευτικών ροών από την Αφρική και την Ασία προς την Ευρώπη (παρ. 32).

Η έκθεση συστήνει, μεταξύ άλλων, την προώθηση της στενότερης συνεργασίας μεταξύ του Ευρωκοινοβουλίου και των εθνικών Κοινοβουλίων, την ενίσχυση του αποφασιστικού ρόλου των Κοινοβουλίων και εν γένει της διαφάνειας και μάλιστα από τα πρώτα στάδια της νομοπαρασκευαστικής διαδικασίας, με στόχο το βέλτιστο έλεγχο της εφαρμογής του ενωσιακού δικαίου. Τέλος, προτείνεται η δημιουργία μίας διαδικτυακής πλατφόρμας για την ταχεία, αμοιβαία ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των εθνικών Κοινοβουλίων, αλλά και του Ευρωκοινοβουλίου σχετικά με την εφαρμογή της ενωσιακής νομοθεσίας στα κράτη-μέλη.

Έχει ιδιαίτερη σημασία ότι για πρώτη φορά υπερψηφίζεται από Επιτροπή του Ευρωκοινοβουλίου έκθεση για την παρακολούθηση της εφαρμογής του ενωσιακού δικαίου, που επισημαίνει τις δυσμενείς επιπτώσεις των μνημονιακών μέτρων λιτότητας σε κράτη-μέλη, αλλά και τον μέσω αυτών περιορισμό θεμελιωδών δικαιωμάτων των Ευρωπαίων πολιτών. Επίσης, για πρώτη φορά σε επίσημο κείμενο στο επίπεδο των Επιτροπών του Ευρωκοινοβουλίου αποτυπώνεται επίσημα κριτική για το ότι τα μνημονιακά μέτρα δεν υπάγονται στο πεδίο του ενωσιακού δικαίου, παρά το γεγονός ότι στην πραγματικότητα επιβάλλονται από ενωσιακά όργανα, με απώτερη συνέπεια το ανεύθυνο αυτών των οργάνων για τυχόν πράξεις ή παραλείψεις τους στο πλαίσιο κατάρτισης και εφαρμογής των Μνημονίων. Ακόμη, η Επιτροπή Νομικών θεμάτων υπερθεματίζει την κριτική σε ό,τι αφορά την ελλιπή εφαρμογή της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής νομοθεσίας και του μηχανισμού των μετεγκαταστάσεων προσώπων που υπόκεινται σε διεθνή προστασία.

Το γεγονός ότι η εν λόγω έκθεση υπερψηφίστηκε στην Επιτροπή Νομικών Υποθέσεων αποτελεί μία πρώτη επιτυχία για την ανάδειξη των δυσμενών επιπτώσεων των μέτρων λιτότητας στην Ελλάδα και σε άλλα κράτη-μέλη. Απομένει ωστόσο να δούμε, αν η έκθεση υπερψηφιστεί τελικά και στην επικείμενη ψηφοφορία στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου, ενδεχομένως τον Οκτώβριο του 2017. Εδώ το σύνολο των ευρωομάδων, αλλά και ατομικά κάθε ευρωβουλευτής θα τεθούν προ των ευθυνών τους σε ό,τι αφορά τη στάση τους απέναντι στην βελτίωση ή μη της εφαρμογής του ενωσιακού δικαίου και συνακόλουθα στις προοπτικές βελτίωσης της ζωής των Ευρωπαίων πολιτών [2]

 ________________________________________
[1] Σημειωτέον, ότι η έκθεση υπερψηφίστηκε εκτός από την ευρωομάδα της Αριστεράς, από τους Σοσιαλδημοκράτες, τους Πράσινους και έναν Πορτογάλο ευρωβουλευτή της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη. Ο έτερος ευρωβουλευτής της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη απείχε από την ψηφοφορία.

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Αναγκαία η διακοπή της προενταξιακής βοήθειας προς την Τουρκία


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στρασβούργο, 13/09/2017


Την ανάγκη διακοπής της προενταξιακής χρηματοδοτικής βοήθειας προς την Τουρκία υπογράμμισε ο Κώστας Χρυσόγονος σε ομιλία του κατά τη διάρκεια της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ο Ευρωβουλευτής τόνισε πως το καθεστώς Ερντογάν δεν σέβεται στοιχειώδεις δημοκρατικές αρχές, κάτι που καθιστά ανέφικτη την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ. Παράλληλα επεσήμανε πως η χρησιμοποίηση της προενταξιακής βοήθειας για δράσεις όπως οι επιθέσεις κατά των Κούρδων και τα βασανιστήρια κατά πολιτικών κρατουμένων, καθιστά συνένοχη την ΕΕ σε όσα διαπράττει ο Ερντογάν και οι υποτακτικοί του.

Δείτε το βίντεο της ομιλίας εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=FJ8J-U5GY_w


Ακολουθεί το κείμενο της ομιλίας:

Κύριε Πρόεδρε, κανένα κράτος δεν επιτρέπεται να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση αν δεν σέβεται στοιχειώδεις δημοκρατικές αρχές. Είναι προφανές σε όλους, στην αίθουσα αυτή, ότι το καθεστώς Ερντογάν απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από τις θεμελιώδεις αυτές αρχές. Συνεπώς, η ένταξη της Τουρκίας καθίσταται ανέφικτη και αυτό διαπίστωσε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στην απόφασή του με την οποία ζήτησε τη διακοπή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Τούτο σημαίνει ότι θα πρέπει να διακοπεί άμεσα και η προενταξιακή χρηματοδοτική βοήθεια: 636 εκατομμύρια ευρώ μόνο για το έτος 2017, πηγαίνουν στο καθεστώς Ερντογάν για να χρηματοδοτεί διάφορες δράσεις όπως οι επιθέσεις κατά των Κούρδων, τα βασανιστήρια κατά πολιτικών κρατουμένων και άλλα. Η βοήθεια αυτή πρέπει να σταματήσει, διαφορετικά υπάρχει συνενοχή της Ένωσης προς όσα διαπράττει ο κύριος Ερντογάν και οι υποτακτικοί του.

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

Ομιλία του Κώστα Χρυσόγονου για την προστασία πληροφοριοδοτών δημοσίου συμφέροντος


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 11/09/2017


Την ανάγκη δημιουργίας ενός σταθερού και ενιαίου πλαισίου προστασίας των πληροφοριοδοτών δημοσίου συμφέροντος στην Ευρώπη υπογράμμισε ο Κώστας Χρυσόγονος. Ο Έλληνας ευρωβουλευτής σε ομιλία του στις 07.09.2017, στο πλαίσιο των εργασιών της Επιτροπής Νομικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την επεξεργασία πρότασης ψηφίσματος για τη θέσπιση μέτρων προστασίας των πληροφοριοδοτών δημοσίου συμφέροντος, στην οποία είναι σκιώδης εισηγητής, τόνισε πως η κατάλληλη προστασία αυτών προωθεί μια δημοκρατική νοοτροπία λογοδοσίας. Συγχρόνως, ενθαρρύνει την αναφορά απάτης και διαφθοράς και ενισχύει τις δυνατότητες πρόληψης ή αντιμετώπισης παράνομων πράξεων ή παραλείψεων που έχουν αντίκτυπο στο δημόσιο συμφέρον. Παράλληλα επισήμανε ότι η εως τώρα απουσία νομοθετικής σαφήνειας στα εν λόγω ζητήματα αποτρέπει τους πιθανούς πληροφοριοδότες από το να αποκαλύψουν τις πληροφορίες που διαθέτουν, προκειμένου να ωφελήσουν το δημόσιο συμφέρον. Υπογράμμισε έτσι την ανάγκη θέσπισης ενός σαφούς νομικού πλαισίου, που θα παρέχει για πρώτη φορά ολοκληρωμένη, αποτελεσματική προστασία σε αυτά τα πρόσωπα, τόσο σε ενωσιακό όσο και σε εθνικό επίπεδο.

Δείτε το βίντεο της ομιλίας εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=gXxONu0do-I


Ακολουθεί το κείμενο της ομιλίας:


Αγαπητοί συνάδελφοι,

Καταρχάς, θα ήθελα να ευχαριστήσω την κ. Rozière για την εξαιρετική συμβολή της σε αυτό το φάκελο. Η προστασία των πληροφοριοδοτών δημοσίου συμφέροντος είναι η τελική γραμμή άμυνας για την προστασία του δημόσιου συμφέροντος. Η αποτελεσματική προστασία τους βοηθά σημαντικά τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα της ΕΕ να προλαμβάνουν και να αντιμετωπίζουν παραβιάσεις των αρχών της ακεραιότητας και της κατάχρησης εξουσίας, που απειλούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, αυξάνουν την ανεργία, περιορίζουν ή στρεβλώνουν τον δίκαιο ανταγωνισμό και υπονομεύουν την εμπιστοσύνη των πολιτών σε δημοκρατικούς θεσμούς και τις διαδικασίες στο δίκαιο της ΕΕ και σε εθνικό επίπεδο. 

Η κατάλληλη προστασία των πληροφοριοδοτών δημοσίου συμφέροντος, καθώς και των ατόμων που βοηθούν στην αποκάλυψη σχετικών πληροφοριών, προωθεί μια δημοκρατική νοοτροπία λογοδοσίας σε δημόσια και ιδιωτικά ιδρύματα. Ενθαρρύνει την αναφορά περιπτώσεων κακώς κειμένων, απάτης, διαφθοράς, ενώ ενισχύει τη δυνατότητα επέμβασης για την αντιμετώπιση παράνομων πράξεων ή παραλείψεων που θίγουν το δημόσιο συμφέρον. Ωστόσο, πρέπει να γίνουν πολλά ακόμη προκειμένου να αναπτυχθεί στέρεο έδαφος που θα ευνοεί μια ανοιχτή κοινωνία και μια ακέραιη εξουσία, και το οποίο θα επιτρέπει την αποτελεσματική προστασία των πληροφοριοδοτών δημοσίου συμφέροντος. Και τούτο διότι πολλά κράτη μέλη δεν έχουν θεσπίσει ως τώρα αποτελεσματικά και σαφή μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση. Μόνο μερικά κράτη μέλη έχουν εισαγάγει επαρκώς προηγμένα συστήματα προστασίας πληροφοριοδοτών δημοσίου συμφέροντος. Υπό αυτές τις συνθήκες, η απουσία νομοθετικής σαφήνειας αποτρέπει τους πληροφοριοδότες δημοσίου συμφέροντος να γνωστοποιήσουν στις αρμόδιες αρχές τις πληροφορίες που διαθέτουν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε πολλά νομικά πλαίσια των κρατών μελών της ΕΕ, ιδίως στον ιδιωτικό τομέα, οι υπάλληλοι υπόκεινται σε υποχρεώσεις εμπιστευτικότητας όσον αφορά ορισμένες πληροφορίες, με πιθανή συνέπεια οι εκάστοτε πληροφοριοδότες να αντιμετωπίζουν πειθαρχικές κυρώσεις για την υποβολή σχετικών αναφορών εκτός της εργασίας τους. Σύμφωνα με μελέτη του ΟΟΣΑ, πάνω από το ένα τρίτο των οργανισμών, που διαθέτουν μηχανισμούς υποβολής εκθέσεων, δεν έχουν διαμορφώσει ρυθμίσεις για την άσκηση πολιτικής με στόχο την προστασία των πληροφοριοδοτών δημοσίου συμφέροντος από το ενδεχόμενο αντιποίνων.

Ως εκ τούτου, είναι ζωτικής σημασίας να θεσπιστεί ένα περιεκτικό και συγκεκριμένο ρυθμιστικό πλαίσιο το οποίο θα εγγυάται υψηλό επίπεδο προστασίας των πληροφοριοδοτών δημοσίου συμφέροντος, τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα σε όλα τα κράτη μέλη, καθώς και στα θεσμικά όργανα της ΕΕ. Επιπλέον, πρέπει να καθιερωθεί σαφής διαδικασία για την ορθή διαχείριση των αποκαλύψεων που παρέχουν οι πληροφοριοδότες δημοσίου συμφέροντος. Το πλαίσιο αυτό πρέπει να περιλαμβάνει συγκεκριμένους ορισμούς, αποτελεσματικά μέτρα προστασίας έναντι οιασδήποτε μορφής αντιποίνων, καθώς και απαλλαγές αυτών από ποινικές και αστικές διαδικασίες, υπό ορισμένως προϋποθέσεις. Επίσης, θα πρέπει να υποχρεωθούν οι επιχειρήσεις να δημιουργήσουν ασφαλή εσωτερικά συστήματα προστασίας πληροφοριοδοτών δημοσίου συμφέροντος.

Κατά την άποψή μου, ο όρος «πληροφοριοδότης δημοσίου συμφέροντος» ("whistle-blower”) πρέπει να ερμηνεύεται ευρέως. Θα πρέπει να περιλαμβάνει τα πρόσωπα που έχουν εύλογη απόδειξη για παράνομη ή επιβλαβή πράξη που υπονομεύει ή θέτει σε κίνδυνο το δημόσιο συμφέρον, ακόμα κι αν ο ίδιος δεν είναι αυτόπτης μάρτυρας. Ειδικά οι πληροφοριοδότες δημοσίου συμφέροντος, οι οποίοι υπηρετούν σε κρίσιμους τομείς για τα δημόσια συμφέροντα (π.χ. στρατός, αστυνομία, μυστικές υπηρεσίες, προσωπικό των τραπεζών) πρέπει να απολαμβάνουν προσήκουσα προστασία. Όταν κάποιος αναγνωριστεί ως πληροφοριοδότης δημοσίου συμφέροντος, τα μέτρα που λαμβάνονται εναντίον του θα πρέπει να τερματιστούν. Αυτός θα πρέπει μάλιστα να λαμβάνει πλήρη αποζημίωση για τις οικονομικές, κοινωνικές, ηθικές και ψυχολογικές βλάβες, όπως απώλεια αποδοχών και θέσης, καθώς και για την ψυχική οδύνη που υπέστη.

Στο πλαίσιο αυτό, θα πρέπει να συσταθούν ανεξάρτητες εθνικές και ενωσιακές αρχές για την προστασία των πληροφοριοδοτών δημοσίου συμφέροντος και την επαλήθευση της αξιοπιστίας των πληροφοριών που συλλέγονται. Τα κράτη μέλη θα πρέπει να ενθαρρυνθούν να αναπτύξουν αρχείο σχετικών δεδομένων, σημεία αναφοράς καταγγελιών και συγκεκριμένους δείκτες για την αποτελεσματική πολιτική προστασίας των πληροφοριοδοτών στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Πρέπει επίσης να δημιουργηθούν εύκολα προσβάσιμες ιστοσελίδες σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, παρέχοντας συγκεκριμένες πληροφορίες σχετικά με την προστασία των πληροφοριοδοτών δημοσίου συμφέροντος. Θα πρέπει να καταστεί δυνατή η εμπιστευτική υποβολή των καταγγελιών σε αυτές. Επιπλέον, θα πρέπει να συσταθεί ειδική μονάδα με γραμμή αναφοράς καθώς και σχετικές ανοικτές γραμμές επικοινωνίας, δικτυακοί τόποι και ασφαλή σημεία επαφής εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και εντός κάθε εθνικού κοινοβουλίου των κρατών μελών για τη λήψη σχετικών πληροφοριών από τους πληροφοριοδότες. Οι ειδικές αυτές μονάδες πρέπει επίσης να παρέχουν συμβουλές και βοήθεια για την προστασία τους από τυχόν αντίποινα. 

Κοντολογίς, ο ρόλος των πληροφοριοδοτών δημοσίου συμφέροντος στην αποκάλυψη παρανομιών που υπονομεύουν ή θέτουν σε κίνδυνο το δημόσιο συμφέρον πρέπει να ενισχυθεί περαιτέρω με όλα τα δυνατά μέσα, υπό την προϋπόθεση του σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Αυτός είναι τελικά και ο κεντρικός στόχος των τροπολογιών που έχω ήδη καταθέσει.

Ευχαριστώ

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Οι κληρονομιές του Ανδρέα


Δημοσιευμένο άρθρο του Κώστα Χρυσόγονου στην εφημερίδα Realnews 10/09


Σε άρθρο του κατά την επέτειο ίδρυσης του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ο πρωθυπουργός επιχείρησε να απαντήσει στο ερώτημα «Τελικά πόσο ψεύτης ήταν ο Ανδρέας;» (Παπανδρέου). Το άρθρο διαπιστώνει ότι στην πορεία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. «υπήρξαν φαινόμενα διαφθοράς, εκφυλισμού ιδεών και ανθρώπων, κυνισμού και καταδολίευσης των λαϊκών διαθέσεων». Ωστόσο καταλήγει ότι τα αιτήματα της εθνικής ανεξαρτησίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας είναι «μεγάλα και διαρκή» και ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι «το κόμμα που έχει ξαναπιάσει το νήμα αυτών των στόχων».

Πέρα από την ψυχολογική διάσταση του αρχικού ερωτήματος, το ζήτημα της φυσιογνωμίας και της εξέλιξης του ΠΑ.ΣΟ.Κ., τόσο πριν από τον θάνατο του ιδρυτή του το 1996 όσο και μετά, παρουσιάζει θεσμικό και πολιτικό ενδιαφέρον. Ο Ανδρέας Παπανδρέου δημιούργησε ένα κόμμα που ήταν εξαιρετικά μαζικό (220.000 μέλη το 1983 και 400.000 το 1987, ενώ αργότερα στην εκλογή πρόεδρου του «Κινήματος» το 2007, μετείχαν περίπου 740.000 ψηφοφόροι), αλλά και παθολογικά αρχηγοκεντρικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι το πρώτο συνέδριο έγινε μόλις το 1984, δέκα ολόκληρα χρόνια μετά την ίδρυση του, και σ’ αυτό ο πρόεδρος εκφώνησε τρίωρη ομιλία, ενώ ο χρόνος που δόθηκε σε καθένα από τους συνέδρους δεν υπερέβη τα 30 δευτερόλεπτα (!)

Ο αρχηγοκεντρισμός αυτός είναι πια ξεπερασμένος, αφού δεν υπάρχει προσωπικότητα η οποία να συνδυάζει όχι μόνο το επικοινωνιακό χάρισμα, αλλά και την πολύπλευρη μόρφωση και την άριστη γνώση της διεθνούς και ευρωπαϊκής πραγματικότητας που διέθετε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Και πάντως ο αρχηγοκεντρισμός δεν έχει καμία σχέση με το καταστατικό του ΣΥΡΙΖΑ, τον Ιούλιο του 2013, όπου ήδη από το προοίμιο γίνεται λόγος για οικοδόμηση ενός «μαζικού και δημοκρατικού» κόμματος. Την εποχή εκείνη βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πολύ περιορισμένη μαζικότητα, με περίπου 30.000 μέλη, προερχόμενα σχεδόν όλα από τις παλιές «συνιστώσες» της εποχής των ποσοστών του 4%, και γινόταν συζήτηση για την ανάγκη ανοίγματος στην κοινωνία και επίτευξης ενός αριθμού τουλάχιστον 100.000 μελών σε πρώτο στάδιο. Ήταν όμως υπαρκτά η εσωκομματική δημοκρατία και ο πλουραλισμός εντός του κόμματος. Έκτοτε ωστόσο διαφαίνονται τάσεις περιχαράκωσης σε μία άκρως περιορισμένη βάση 20-25 χιλιάδων μελών (αντιστοιχία προς ψηφοφόρους του 2015 περίπου 1 προς 100!) και αρχηγοκεντρισμού (π.χ. με την εκλογή στην Κεντρική Επιτροπή της αδελφής του προέδρου, τη de facto ακύρωση αποτελέσματος ψηφοφορίας στο συνέδριο του 2016 επειδή δεν συμβάδιζε προς την πρόταση του προέδρου κ.ά.). Ακόμα η συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ αποφασίσθηκε με αποκλειστική ευθύνη του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ το ίδιο βράδυ των εκλογών τον Ιανουάριο του 2015, χωρίς να ερωτηθεί κανένα συλλογικό όργανο του κόμματος. 

Η αναντιστοιχία (ποσοτική και ποιοτική) των πολιτικο-κοινωνικών τάσεων που συγκρότησαν το προοδευτικό κίνημα το οποίο έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία με τη σημερινή κομματική ανθρωπογεωγραφία επιβάλλει την άρση της κομματικής περιχαράκωσης, την καταπολέμηση της φοβικότητας των οργανώσεων έναντι του ανοίγματος τους στην κοινωνία και την μαζικοποίηση τους με νέα μέλη. Αυτό προϋποθέτει μία βαθιά τομή στο Καταστατικό και στις οργανωτικές αντιλήψεις του ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να μπορούν να εγγράφονται ως μέλη όσοι θα προσέρχονται στα πλαίσια μίας ανοιχτής διαδικασίας για άμεση εκλογή τόσο του προέδρου, όσο και της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Η τελευταία οφείλει να καταστεί το κέντρο λήψης των κρίσιμων αποφάσεων και όχι χώρος επιδοκιμασίας τετελεσμένων.

Διαφορετικά κινδυνεύει να αποδειχθεί προφητική η δυσοίωνη πρόβλεψη που περιέχεται στην ιδρυτική διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ του 2013: «Δεν ζητάμε από τον Ελληνικό λαό να μας 'αναθέσει' τη διακυβέρνησή του. Έχουμε πλέον μάθει ότι 'αναθέσεις' τέτοιου είδους οδηγούν αργά ή γρήγορα στην στασιμότητα και στην οπισθοχώρηση, αν όχι στην καταστροφή: εκείνοι που 'αναθέτουν' μετατρέπονται σε παθητικούς δεκτές μιας πολιτικής που εναντιώνεται στα συμφέροντα και τις επιθυμίες τους, ενώ εκείνοι που αναλαμβάνουν την ευθύνη μιας τέτοιας 'ανάθεσης' μεταλλάσσονται και διαφθείρονται».

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Ανεπαρκής και φοβική η στάση της Επιτροπής ως προς τις τουρκικές προκλήσεις σε βάρος της Ελλάδας, της Κύπρου και της ΕΕ


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 05/09/2017


Με μια ανεπαρκή απάντηση ανταποκρίθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου σχετικά με τις τουρκικές προκλήσεις εις βάρος της Ελλάδας και της Ευρώπης. Ο Ευρωβουλευτής είχε σταθεί στις παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου καθώς και τον χαρακτηρισμό της εκμετάλλευσης της Κυπριακής ΑΟΖ ως αιτία πολέμου από την Τουρκία. Παράλληλα είχε ζητήσει την άσκηση πίεσης με στόχο την αναγνώριση της Γενοκτονίας Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων από τους Τούρκους. Στη φοβική της απάντηση η Αντιπρόεδρος Mogherini τόνισε πως η Τουρκία πρέπει να δεσμευθεί ρητά υπέρ της διατήρησης σχέσεων καλής γειτονίας, σχετικά όμως με την αναγνώριση της γενοκτονίας περιορίστηκε να αναφέρει πως η Επιτροπή αναζητεί τρόπους προώθησης της συμφιλίωσης, ενώ υφίστανται διαφορετικές απόψεις μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ σχετικά με την ορολογία που χρησιμοποιείται για την περιγραφή ιστορικών γεγονότων.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης και της απάντησης:

Οι προκλήσεις της Τουρκίας συνεχίζονται αμείωτες και κλιμακούμενες σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου και τελικά σε βάρος της ασφάλειας των ευρωπαϊκών συνόρων. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι μόνο στις 15.5.2017 καταγράφηκαν 141 παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, ενώ σημειώθηκαν εννέα εικονικές αερομαχίες μεταξύ ελληνικών και τουρκικών μαχητικών [1]. Ομοίως στις 19 Μαΐου, ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, οι τουρκικές αρχές δέσμευσαν παράνομα, στο πλαίσιο στρατιωτικής άσκησης, μέρος του ελληνικού εναέριου χώρου και της τερματικής περιοχής του Διεθνούς Αερολιμένα Ρόδου» [2]. Ακόμη, στην Κύπρο, στις 14.4.2017 προχώρησαν σε δέσμευση μεγάλου τμήματος της κυπριακής ΑΟΖ και του FIR Λευκωσίας για στρατιωτικές ασκήσεις με πραγματικά πυρά [3]. Συγχρόνως, με επίσημο έγγραφο η Τουρκία χαρακτηρίζει τις έρευνες και την εκμετάλλευση του οικοπέδου ‘6’ της κυπριακής ΑΟΖ ως «casus belli» [4].

Ερωτάται η Επιτροπή:
– Πώς σκοπεύει να προστατεύσει τα ευρωπαϊκά σύνορα ενόψει των εν λόγω απειλών;
– Σκέφτεται να επιβάλει κυρώσεις ή έμπρακτες πιέσεις στην Τουρκία για τις παραπάνω προκλήσεις;
– Προτίθεται να προβεί σε ενέργειες για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων από τους Τούρκους [5];


Απάντηση της Αντιπροέδρου κας Mogherini
εξ ονόματος της Επιτροπής

Όπως αναφέρεται στην ετήσια έκθεση της Επιτροπής για την Τουρκία [6] και σύμφωνα με προηγούμενα συμπεράσματα του Συμβουλίου [7], η Τουρκία πρέπει να δεσμευθεί ρητά υπέρ της διατήρησης σχέσεων καλής γειτονίας, της εφαρμογής των διεθνών συμφωνιών και της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών, σύμφωνα με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, προσφεύγοντας, εάν χρειαστεί, στο Διεθνές Δικαστήριο. Η ΕΕ έχει καλέσει την Τουρκία να αποφύγει κάθε είδους απειλή ή ενέργεια στρεφόμενη κατά κράτους μέλους ή αιτία τριβής ή ενέργειες που βλάπτουν τις σχέσεις καλής γειτονίας και την ειρηνική διευθέτηση των διαφορών. Η ΕΕ υπογραμμίζει [8] επίσης την ανάγκη σεβασμού της κυριαρχίας των κρατών μελών επί των χωρικών τους υδάτων και του εναέριου χώρου τους.
Πιο πρόσφατα, στις 28 Απριλίου 2017 [9], η Ύπατη Εκπρόσωπος/Αντιπρόεδρος υπενθύμισε ότι οι σχέσεις καλής γειτονίας αποτελούν μια από τις θεμελιώδεις αρχές τις οποίες καλείται να τηρήσει η Τουρκία ως υποψήφια προς ένταξη χώρα. Εξάλλου, η ΕΕ έχει υπογραμμίσει επανειλημμένα ότι θα πρέπει να αποφεύγονται αρνητικές δηλώσεις που βλάπτουν τις σχέσεις καλής γειτονίας.
Η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι εξακολουθούν να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ σχετικά με την ορολογία που χρησιμοποιείται για την περιγραφή ιστορικών γεγονότων, και αναζητεί τρόπους για την προώθηση και υποστήριξη της συμφιλίωσης.

________________________________________
[5] Πρβλ. ενδεικτ.: Genocide in the Ottoman Empire: Armenians, Assyrians, and Greeks, 1913-1923, edit. by G. N. Shirinian, Ν.Υ., 2017
[8] Όπ. π.

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Χρειάζεται αποκέντρωση του κράτους


Δημοσιευμένο άρθρο του Κώστα Χρυσόγονου στην εφημερίδα «Πελοπόννησος» 14/07


Η κοινή γνώμη διακατέχεται από απαισιοδοξία σε ότι αφορά τις αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας μας, πράγμα ευεξήγητο ύστερα από μια οκταετία βαθιάς ύφεσης (2008-2015) και στασιμότητας έκτοτε (2016 και το μισό 2017). Στην πραγματικότητα όμως ο τόπος έχει ανεκμετάλλευτες δυνατότητες για παραγωγή διεθνώς ανταγωνιστικών προϊόντων και υπηρεσιών σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από ό,τι σήμερα. Αυτό καθίσταται αντιληπτό από μια απλή σύγκριση της Ελλάδας, με ετήσιο κατά κεφαλή ΑΕΠ σήμερα περίπου 16.000 ευρώ, με την Κύπρο, όπου ουσιαστικά ο ίδιος λαός παράγει ένα κατά κεφαλή ΑΕΠ περίπου 21.000 ευρώ (δηλ. 30% ανώτερο), προφανώς επειδή το κυπριακό κράτος είναι καλύτερα οργανωμένο.

Πρέπει να αξιοποιήσουμε το παραγωγικό μας δυναμικό ιδίως σε τομείς όπως οι νέες τεχνολογίες επικοινωνίας και πληροφόρησης, ο τουρισμός (με ιδιαίτερη έμφαση στην αξιοποίηση της ιστορικής και πολιτισμικής μας κληρονομιάς, μέσα από δραστική αναβάθμιση των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων), οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, η παραγωγή τροφίμων, η ναυτιλία και οι κατασκευές με εξωστρεφή προσανατολισμό (δηλ. κυρίως θερινών κατοικιών που μπορούν να προσελκύσουν αγοραστές από το εξωτερικό). Για να αξιοποιηθούν όμως αυτές οι δυνατότητες πρέπει να καταπολεμήσουμε το «τέρας» της γραφειοκρατίας, μέσα από την απλοποίηση του πολυδαίδαλου νομοθετικού πλαισίου, την μεγαλύτερη επαγγελματοποίηση της δημόσιας διοίκησης με περισσότερη ανεξαρτησία απέναντι στην εκάστοτε κυβέρνηση, την αξιολόγηση των δημόσιων υπηρεσιών και υπαλλήλων από τους χρήστες τους (δηλ. τους πολίτες) και την επιτάχυνση των απαράδεκτα αργών ρυθμών απονομής της δικαιοσύνης. Χρειαζόμαστε ακόμη ένα πιο απλό και πιο σταθερό φορολογικό σύστημα, με χαμηλότερη φορολογία και χαμηλότερες ασφαλιστικές εισφορές.

Πρέπει επίσης να μειωθούν οι υφιστάμενες τεράστιες περιφερειακές ανισότητες. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο κέντρο της Αθήνας, όπου εντοπίζεται ο υδροκεφαλισμός του κράτους, το κατά κεφαλή ετήσιο εισόδημα έφτανε το 2014, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ., στα 31.604 ευρώ ετησίως, ενώ στις Σέρρες τη ίδια χρονιά (τελευταία για την οποία υπάρχουν διαθέσιμα στατιστικά) μόλις στα 9.381. Η Δυτική Ελλάδα είναι μια από τις πιο παραμελημένες περιφέρειες, με κατά κεφαλή εισόδημα 12.241 ευρώ το 2014. Χρειαζόμαστε λοιπόν μια συστηματικά οργανωμένη αποκέντρωση του κρατικού μηχανισμού, με σταδιακή μεταφορά μακριά από την πρωτεύουσα οργανισμών και υπηρεσιών ώστε να τονωθεί και με τον τρόπο αυτό η οικονομική δραστηριότητα στην περιφέρεια της χώρας. Έτσι π.χ. η Δυτική Ελλάδα θα μπορούσε να διεκδικήσει τη μεταφορά της έδρας του ΕΦΚΑ στην ιστορική πόλη του Μεσολογγίου.

Για να συμβούν όλα αυτά απαιτούνται βαθιές αλλαγές στο πολιτικό μας σύστημα. Οι πολίτες πρέπει να συμμετέχουν περισσότερο στη λειτουργία των κομμάτων, επιδιώκοντας να έχουν λόγο στην άσκηση εξουσίας και όχι προσωπικές εξυπηρετήσεις. Μόνο έτσι μπορούμε να καταπολεμήσουμε το πελατειακό σύστημα και να ανακτήσουμε την κατά κυριολεξία πολιτική ως υπόθεση του «δήμου», δηλ. τη δημοκρατία, η έλλειψη της οποίας μας οδήγησε στη χρεοκοπία. Στη δεκαετία του 2020 πρέπει να κυριαρχήσουν στο δημόσιο βίο κόμματα με δημοκρατική εσωτερική δομή και λειτουργία, αξιοποιώντας και τις δυνατότητες συμμετοχής που προσφέρει πια το διαδίκτυο, αν θέλουμε να αποκτήσει μέλλον η χώρα μας.

Γραπτή ερώτηση για τις αδιαφανείς οικονομικές συναλλαγές, το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος και τη φοροδιαφυγή στην Ευρωπαϊκή Ένωση

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 17/07/2017


Γραπτή ερώτηση κατέθεσαν στην Κομισιόν ο Κώστας Χρυσόγονος και ο Στέλιος Κούλογλου σχετικά με το καίριο ζήτημα των αδιαφανών οικονομικών συναλλαγών και τις οδυνηρές συνέπειες τους στο πλαίσιο της ΕΕ. Στηριζόμενοι σε στοιχεία πρόσφατων μελετών οι ευρωβουλευτές επισημαίνουν ότι σημαντικό ποσοστό του ευρωπαϊκού πλούτου βρίσκεται αδιαφανώς σε φορολογικούς παραδείσους, ενώ εκτιμάται ότι εντός της ΕΕ ξεπλένονται τεράστια ποσά βρώμικου χρήματος που υπερβαίνουν το 1,65 τρισ. ευρώ. Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι οικονομικά εύρωστες χώρες της ΕΕ, που κουνούν το δάχτυλο σε οικονομικά ασθενέστερες, όπως π.χ. στην Ελλάδα, βρίσκονται στις πρώτες θέσεις ξεπλύματος βρώμικου χρήματος στην ΕΕ. Οι συνθήκες αυτές οδηγούν αναπόφευκτα σε εκτεταμένη φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή στην ΕΕ. Οι μελέτες μάλιστα αποδεικνύουν ότι σε αυτά τα φαινόμενα συμβάλλουν σημαντικά οι τέσσερις μεγαλύτερες παγκοσμίως εταιρίες λογιστικού ελέγχου (KPMG, Deloitte, PWC, EY), οι οποίες φαίνεται ότι μάλλον ελέγχουν, δίχως όμως οι ίδιες να ελέγχονται επαρκώς για τις πράξεις ή παραλείψεις τους. Οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ καλούν συνεπώς την Επιτροπή να απαντήσει, εάν και πώς σκοπεύει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα παραπάνω ζητήματα.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Σύμφωνα με στοιχεία πρόσφατων ερευνών καταδεικνύονται σοβαρότατες ελλείψεις στη διαφάνεια των οικονομικών συναλλαγών στην ΕΕ. Εκτιμάται ότι περίπου το 10% του οικονομικού πλούτου της Ευρώπης (2.6 τρισ. δολάρια) βρίσκονται σε υπεράκτιους φορολογικούς παραδείσους, υπό αδιαφανείς συνθήκες. Αυτό προκαλεί ετησίως συνολική απώλεια εσόδων στα κράτη-μέλη της ΕΕ ύψους 78 δισ. δολαρίων [1]. Τα στοιχεία δείχνουν ότι στα κράτη-μέλη της ΕΕ ξεπλένονται κάθε χρόνο πάνω από 1,65 τρισ. ευρώ βρώμικου χρήματος με χώρες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, το Βέλγιο και τη Γερμανία να καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις [2]. Υπολογίζεται μάλιστα ότι τα συνολικά φορολογικά έσοδα που χάνονται εξαιτίας της φοροδιαφυγής στα κράτη-μέλη της ΕΕ προσεγγίζουν το 10% του ΑΕΠ της ΕΕ [3]. Ακόμη αποκαλύπτεται ότι, ιδίως οι μεγαλύτερες παγκοσμίως λογιστικές εταιρείες («The Big Four»), συμβάλλουν καίρια στην φοροαποφυγή, την κάλυψη της φοροδιαφυγής και γενικά στην οικονομική αδιαφάνεια, ενώ η εν λόγω δράση τους παραμένει στο απυρόβλητο [4].

Ερωτάται η Επιτροπή:
Σχεδιάζει να αντιμετωπίσει αποφασιστικά και αποτελεσματικά το παραπάνω πρόβλημα και με ποιους ακριβώς τρόπους;

________________________________________
[2] Ibid., σελ. 22 επ. (Figure 5, 5a).
[3] Ibid, σελ. 37 επ. (Figure 8).
[4] Πρβλ. ενδεικτ. R. Murphy/S. N. Strausholm, The Big Four - a study of opacity, GEU/NGL, July 2017; https://www.taxjustice.net/cms/upload/pdf/FSI2012_BanksBig4.pdf.

Εκτελεστική και δικαστική εξουσία: ένας εναγκαλισμός που πρέπει να «σπάσει»


Δημοσιευμένο άρθρο του Κώστα Χρυσόγονου στην εφημερίδα «Το Βήμα της Κυριακής» 16/07


Ο εναγκαλισμός μεταξύ εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας υφίσταται στη χώρας μας από τον 19ο αιώνα έως σήμερα, προσλαμβάνοντας διάφορες μορφές, είτε θεσμοθετημένες (π.χ. επιλογή της ηγεσίας των ανώτατων δικαστηρίων από την Κυβέρνηση, σύμφωνα με το άρθρο 90 του Συντάγματος) είτε και άτυπες. Η αναίρεσή του κατά τρόπο διαρκή και πειστικό συνιστά μια από τις αναγκαίες προϋποθέσεις, προκειμένου το συστηματικό χάος που αποκαλείται «ελληνικό κράτος» να μετατραπεί σε έναν πολιτειακό οργανισμό ο οποίος θα ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του 21ου αιώνα. Και βέβαια για την αναίρεση αυτή δεν αρκούν οι θεσμικές τομές (όπως π.χ. η αναθεώρηση του άρθρου 90), αλλά απαιτούνται και μεταβολές στον πολιτικό μας πολιτισμό.

Πρώτιστα πολιτισμικό θέμα αποτελεί ιδίως το να μάθουν τα εκάστοτε κυβερνητικά στελέχη να εκφράζονται με τη δέουσα αυτοσυγκράτηση όταν ασκούν κριτική σε δικαστικές αποφάσεις. Και δυστυχώς τα παραδείγματα έλλειψης αυτοσυγκράτησης και αμετροέπειας δεν προέχονται μόνο από αναπληρωτές υπουργούς της σημερινής κυβέρνησης, αλλά συναντώνται διαχρονικά, όπως όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος το 2011 χαρακτήριζε ως «ιδεολογική» την πρώτη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τη συνταγματικότητα του πρόσφατου τότε νόμου περί ιθαγένειας και ψήφου των αλλοδαπών στις δημοτικές εκλογές, ή τη δεκαετία του 1980, όταν ο τότε πρωθυπουργός αντιδρούσε σε άλλη ανεπιθύμητη απόφαση, διακηρύσσοντας από προεκλογικό εξώστη ότι δεν υπάρχουν θεσμοί, παρά μόνο ο λαός. Άλλωστε η αμετροέπεια και η ανούσια φραστική οξύτητα συνιστούν γενικότερο πρόβλημα στον ελληνικό δημόσιο βίο, οφειλόμενο και στο γεγονός ότι πολλοί ψηφοφόροι φαίνεται να τις θεωρούν ως αρετές και να τις επιβραβεύουν στην κάλπη (αφθονούν και οι σχετικοί χαρακτηρισμοί, π.χ. «λεβεντιά», «μαγκιά», «παλληκαριά», κ.λπ.).

Τούτο βέβαια δεν σημαίνει ότι η δικαιοσύνη είναι υπεράνω κριτικής ή ότι διαθέτει το αλάθητο του Πάπα. Ωστόσο όταν η κριτική προέρχεται όχι από τον νομικό κόσμο αλλά από τους φορείς άλλων κρατικών εξουσιών, οφείλει να εκφράζεται με τέτοιον τρόπο ώστε να μη μπορεί να ερμηνευθεί ως απόπειρα παραβίασης της δικαστικής ανεξαρτησίας. Και βέβαια άλλο πράγμα είναι η (θεμιτή) κριτική σε συγκεκριμένη απόφαση και άλλο η στοχοποίηση των δικαστικών λειτουργών που την εξέδωσαν (ή πολύ περισσότερο ολόκληρου του δικαστικού σώματος) και μάλιστα από ανθρώπους αδαείς περί τα νομικά και χωρίς να υφίσταται καμία απόδειξη, ή έστω ένδειξη, ότι η δικαιοδοτική συμπεριφορά του ενός ή του άλλου δικαστή ελαύνεται από αθέμιτα κίνητρα.

Ζήτημα πολιτικού πολιτισμού είναι ακόμη η αποφυγή τοποθέτησης δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών, οι οποίοι παραιτούνται ή συνταξιοδοτούνται, σε άλλες θέσεις που υποδηλώνουν την ύπαρξη μιας σχέσης οικειότητας και εμπιστοσύνης με φορείς πολιτικής εξουσίας. Τέτοια χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν τοποθετήσεις σε θέση διοικητή της ΕΥΠ, υποψήφιου βουλευτή Επικρατείας σε εκλόγιμη σειρά και προϊσταμένου του νομικού γραφείου της κυβέρνησης, από κυβερνήσεις και κόμματα με πολύ διαφορετικό πολιτικό προσανατολισμό στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας. Όλα αυτά υπονομεύουν την αξιοπιστία της δικαιοσύνης, αφού αφήνουν να εννοηθεί ότι η σχέση οικειότητας προϋπήρχε της αποχώρησης του δικαστή ή του εισαγγελέα από το σώμα και άρα ότι η ανεξαρτησία του ήταν φαλκιδευμένη.

Στο θεσμικό εξάλλου επίπεδο η αποκοπή του ομφάλιου λώρου μεταξύ κυβέρνησης και δικαιοσύνης μπορεί να συντελεσθεί μέσω της κατάργησης της δυνατότητας του υπουργικού συμβουλίου να επιλέγει κατά την ανέλεγκτη κρίση του την ηγεσία των ανώτατων δικαστηρίων. Μια εύλογη κατά την άποψή μου σχετική πρόταση περιλαμβάνεται στη δέσμη ιδεών για συνταγματική αναθεώρηση της ομάδας εργασίας στην οποία μετείχα μαζί με τους καθηγητές Βερναρδάκη, Δημητρόπουλο, Ζώρα, Κατρούγκαλο και Νικολόπουλο και ήδη αποτελεί αντικείμενο δημόσιας ηλεκτρονικής διαβούλευσης. Σύμφωνα με αυτήν, η προαγωγή σε θέση προέδρου ή αντιπροέδρου ανώτατου δικαστηρίου θα γίνεται με προεδρικό διάταγμα χωρίς προσυπογραφή από τον Υπουργό Δικαιοσύνης, κατόπιν επιλογής από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ενός από τους τρεις υποψηφίους που θα του έχει προηγουμένως προτείνει το ίδιο το δικαστήριο. Πρόκειται συνεπώς για έναν συνδυασμό εκλογής από τις τάξεις του δικαστηρίου και επιλογής από έναν υπερκομματικό πολιτειακό παράγοντα, όπως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ώστε να τερματισθούν τα παθολογικά φαινόμενα κυβερνητικών «καταδύσεων» στην επετηρίδα και να θωρακισθεί πολύ πιο αποτελεσματικά η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης.

Το κύριο όμως ερώτημα σε σχέση με τη δικαστική ανεξαρτησία δεν είναι το αν και πως μπορεί αυτή να θωρακισθεί, αλλά αν υπάρχει τέτοια βούληση από τις πολιτικές δυνάμεις του συνταγματικού τόξου. Αν υπάρχει η βούληση, τότε οι τρόποι υλοποίησης θα βρεθούν χωρίς μεγάλη δυσχέρεια. Αν αντίθετα οι συγκρουόμενοι κομματικοί «στρατοί» επιμένουν να αντιμετωπίζουν (και) τη δικαιοσύνη ως ένα από τα πεδία μάχης μεταξύ τους, και μάλιστα μιας μάχης αδυσώπητης και με τη χρήση παντός μέσου, τότε απλώς δεν υπάρχει έδαφος για σοβαρή συζήτηση.

Τελικά επομένως το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η δικαιοσύνη, αλλά το πολιτικό μας σύστημα. Η χωρίς προηγούμενο (σε ειρηνική περίοδο) οικονομική κρίση που βιώνουμε τα τελευταία οκτώ και πλέον έτη θα έπρεπε να μας είχε κάνει όλους σοφότερους και πιο ψύχραιμους. Έστω και τώρα πάντως δεν είναι αργά. Η κρίση μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρία για τη χώρα σε όλα τα επίπεδα. Μια άλλη Ελλάδα είναι εφικτή, αν τη θέλουν οι πολίτες της.

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Γραπτή ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου για τη σπατάλη τροφίμων στην Ευρωπαϊκή Ένωση


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 13/07/2017


Το ζήτημα της σπατάλης τροφίμων στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έθεσε με γραπτή ερώτηση που υπέβαλε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Χρυσόγονος. Ο Έλληνας ευρωβουλευτής τόνισε ότι εκατομμύρια τόνοι τροφίμων στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο, αντί να καταναλώνονται, καταλήγουν κάθε χρόνο στα σκουπίδια, την ίδια στιγμή που περίπου το 12% του παγκόσμιου πληθυσμού βιώνει συνθήκες πείνας. Η εν λόγω σπατάλη συνεπάγεται οικονομικό κόστος, που μόνο σε ό,τι αφορά την ΕΕ, υπερβαίνει τα 140 δισ., ενώ και το περιβαλλοντικό κόστος είναι εξίσου μεγάλο. Υπό αυτό το πρίσμα, ο Κώστας Χρυσόγονος καλεί την Επιτροπή να αναλάβει πρωτοβουλίες στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε να αποφεύγεται, όπου είναι δυνατό, η απόρριψη τροφίμων στα σκουπίδια και αυτά να αναδιανέμονται σε όσους τα έχουν ανάγκη.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Σύμφωνα με σύγχρονα στοιχεία, εκτιμάται ότι στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης περίπου 88 εκατ. τόνοι τροφίμων ετησίως καταλήγουν στα σκουπίδια. Παράλληλα, υπολογίζεται ότι το 20% των τροφίμων που παράγονται στην ΕΕ δεν καταναλώνονται ποτέ, ενώ το 30% των τροφίμων που παράγονται παγκοσμίως καταλήγει στα απορρίμματα [1]. Το κόστος της σπατάλης τροφίμων στην ΕΕ προσεγγίζει τα 143 δισ. ευρώ ετησίως τη στιγμή που πάνω από 800 εκατ. άνθρωποι στον κόσμο δεν έχουν σταθερή πρόσβαση σε τροφή [2]. Σημαντικές είναι και οι επιπτώσεις της σπατάλης τροφίμων στο περιβάλλον και το κλίμα [3]. Το παγκόσμιο μέγεθος της εν λόγω σπατάλης είναι τέτοιο, ώστε ο όγκος των πεταμένων τροφών απαιτεί καλλιεργήσιμη έκταση στο μέγεθος της Κίνας και ευθύνεται για την παραγωγή περίπου του 8% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου [4].

Ερωτάται η Επιτροπή:
1) Σε ποιες ενέργειες σκοπεύει να προβεί προκειμένου να εξαλείψει ή έστω να περιορίσει ουσιαστικά αυτό το φαινόμενο;
2) Σκοπεύει να αναλάβει πρωτοβουλίες ανάκτησης και αναδιανομής των πλεονασμάτων τροφίμων, έτσι ώστε ασφαλή και βρώσιμα τρόφιμα να μπορούν να φτάσουν σ' εκείνους που τα έχουν ανάγκη, αντί να καταλήγουν στα απορρίμματα;

________________________________________

Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Γραπτή ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου για τις φυλακίσεις γυναικών και ανηλίκων και τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 12/07/2017


Γραπτή ερώτηση για τις συνεχείς παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ιδίως για τις μαζικές φυλακίσεις γυναικών και ενίοτε παιδιών στην Τουρκία, συχνά χωρίς δίκαιη δίκη, κατέθεσε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Χρυσόγονος. Στην παρέμβασή του επισήμανε ότι παρά τις εν λόγω παραβιάσεις, αλλά και τις κατ’ εξακολούθηση στρατιωτικές και διπλωματικές προκλήσεις της Τουρκίας, ιδίως απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει ενεργήσει ως τώρα αποφασιστικά, προκειμένου να διασφαλιστεί η έννομη τάξη και να προστατευτούν επαρκώς τα ανθρώπινα δικαιώματα σε μια χώρα που είναι υποψήφια προς ένταξη. Στο πλαίσιο αυτό, ο Κώστας Χρυσόγονος καλεί την Επιτροπή να δράσει με συγκεκριμένες ενέργειες προς αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία, εκτιμάται ότι σήμερα στις φυλακές της Τουρκίας κρατούνται περίπου 17.000 γυναίκες και 585 μωρά [1]. Ιδίως μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία στις 15.07.2016 επισημαίνεται, ότι εκτός από μέλη της τουρκικής αντιπολίτευσης και επικριτές του καθεστώτος Ερντογάν, χιλιάδες γυναίκες, σε ορισμένες περιπτώσεις έγκυες ή μαζί με τα ανήλικα τέκνα τους, φυλακίζονται στην Τουρκία χωρίς δίκαιη δίκη, απλώς επειδή θεωρούνται αντιφρονούντες της κυβερνητικής πολιτικής. Υπογραμμίζεται μάλιστα ότι κατά κανόνα οι συνθήκες των φυλακών είναι απάνθρωπες, ενώ οι γυναίκες υποβάλλονται συστηματικά σε βασανιστήρια και εν γένει σε κακομεταχείριση σε κέντρα κράτησης και σε φυλακές [2]. Παρά τις κατ’ εξακολούθηση παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία, αλλά και τις συνεχιζόμενες και κλιμακούμενες στρατιωτικές και διπλωματικές προκλήσεις της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα, την Κύπρο, τη Συρία και όχι μόνο, η ΕΕ δε φαίνεται να αντιδρά άμεσα και αποφασιστικά απέναντι στις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το καθεστώς της εν λόγω χώρας, ώστε να προστατευτούν επαρκώς τα ανθρώπινα δικαιώματα, η έννομη τάξη και η δημοκρατία σε μια χώρα υποψήφια προς ένταξη στην ΕΕ.

Ερωτάται η Επιτροπή:
1) Γνωρίζει τα παραπάνω στοιχεία;
2) Προτίθεται να ενεργήσει άμεσα και αποφασιστικά για την αντιμετώπιση της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ιδίως την προάσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών και των παιδιών στην Τουρκία και με ποιο τρόπο;

________________________________________
[2] Ibid.

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Γραπτή ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου για τη διαφάνεια και τη δημοκρατία στο πλαίσιο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 11/07/2017


Γραπτή ερώτηση για τη διαφάνεια και τη δημοκρατία στο πλαίσιο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) κατέθεσε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Χρυσόγονος προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ο Κώστας Χρυσόγονος υπογράμμισε ότι η ΕΚΤ διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση και λήψη κρίσιμων αποφάσεων για το μέλλον της ΕΕ και των κρατών-μελών της. Παρά ταύτα, η ΕΚΤ χαρακτηρίζεται από έλλειμμα διαφάνειας και δημοκρατικής λειτουργίας, ενώ παράλληλα φαίνεται ότι αναμειγνύεται ακόμη στη λειτουργία της Δικαιοσύνης κρατών-μελών, όπως καταδεικνύει η πρόσφατη παρέμβαση του Μ. Ντράγκι στη δικαστική υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ. Υπό αυτό το πρίσμα, ο Έλληνας ευρωβουλευτής καλεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να διευκρινίσει πώς σκοπεύει να αντιμετωπίσει το παραπάνω έλλειμμα, διασφαλίζοντας τη διαφάνεια, τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου στη λειτουργία της ΕΕ. 


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Πρόσφατα στοιχεία καταδεικνύουν σημαντικές ελλείψεις στη διαφάνεια και τη δημοκρατική λειτουργία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) [1]. Υπογραμμίζεται ότι η ΕΚΤ τα τελευταία έτη διαδραματίζει καίριο ρόλο στη διαμόρφωση και λήψη κρίσιμων πολιτικών αποφάσεων για την ΕΕ, που αφορούν ακόμα και την παραμονή ή αποχώρηση ενός κράτους-μέλους στην Ευρωζώνη ή τον περιορισμό του ορίου επείγουσας παροχής ρευστότητας σε εθνικές τράπεζες (π.χ. στην περίπτωση της Ελλάδας), δίχως διασφάλιση της απαραίτητης διαφάνειας και δημοκρατικής λογοδοσίας [2]. Είναι ενδεικτικό ότι τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΤ δεν υποχρεούνται να καταθέτουν δημόσια δηλώσεις συμφερόντων και περιουσιακών στοιχείων [3]. Συγχρόνως, η πολιτική προστασίας των πληροφοριοδοτών «κακώς κειμένων» που θίγουν το δημόσιο συμφέρον στο πλαίσιο της ΕΚΤ είναι αποσπασματική και παρωχημένη, ενώ δεν υπάγεται ούτε στο Μητρώο Διαφάνειας της ΕΕ [4]. Επιπλέον, φαίνεται ότι αναμειγνύεται σε θέματα απονομής δικαιοσύνης, ζητώντας π.χ., διά του κ. Μ. Ντράγκι, ο υφιστάμενος και οι νυν πρόεδροι της ΕΛΣΤΑΤ να αποζημιωθούν έναντι όλων των εξόδων από νομικές κινήσεις εναντίον τους, ως προϋπόθεση για την καταβολή της επικείμενης δανειακής δόσης στην Ελλάδα [5].

Ερωτάται η Επιτροπή:
1) Έχει γνώση των παραπάνω στοιχείων;
2) Πώς σκοπεύει να διασφαλίσει τη διαφάνεια και τη δημοκρατία στο πλαίσιο της ΕΚΤ και εν γένει της ΕΕ;

________________________________________
[2] Ibid., σελ. 5, 27, 49 επ.
[3] Ιbid., σελ. 55.
[4] Ιbid., σελ. 56 επ.

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Κύρια διεκδίκηση της Σοσιαλιστικής Τάσης το άνοιγμα του κόμματος στην κοινωνία


Συνέντευξη του Κώστα Χρυσόγονου στη «Μακεδονία της Κυριακής» 09/07


Είστε αισιόδοξος, μετά το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, ότι μπορεί κάτι να αλλάξει στη χώρα προς το καλύτερο; Αρκεί η συμφωνία στο Eurogroup ή απαιτούνται και άλλες προϋποθέσεις;
Η συμφωνία στο Eurogroup έχει θετικά αλλά και αρνητικά σημεία. Είναι θετικό ότι καλύπτονται οι δανειακές μας ανάγκες για μεγάλο χρονικό διάστημα και περιορίζεται η αβεβαιότητα για την ελληνική οικονομία, αλλά τούτο συνοδεύεται για μια ακόμη φορά από μέτρα άδικα, επώδυνα και αχρείαστα. Σε κάθε περίπτωση όμως, η ανόρθωση της χώρας δεν πρόκειται να προέλθει από τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, που έχουν απορροφήσει σχεδόν πλήρως επί δυόμισι χρόνια την κυβέρνηση. Η ανόρθωση μπορεί να προέλθει μόνο μέσα από την παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου, η οποία πρέπει να σχεδιασθεί από εμάς τους Έλληνες, μέσα από έναν σοβαρό διάλογο μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων του συνταγματικού τόξου και των παραγωγικών φορέων (δηλ. των εκπροσώπων εργοδοτών, εργαζομένων, ελεύθερων επαγγελματιών κλπ.)

Οι δημοσκοπήσεις οι οποίες έγιναν μετά το Eurogroup δείχνουν τους πολίτες να μην συμμερίζονται τους πανηγυρικούς τόνους και την αισιοδοξία της κυβέρνησης. Μάλιστα, η διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ από τη Νέα Δημοκρατία φαίνεται να διευρύνεται. Υπάρχει τρόπος να αντιστραφεί αυτή η πορεία;
Ο χρόνος έως τις εκλογές, εφόσον εκείνες διεξαχθούν το 2019, είναι υπεραρκετός για να αντιστραφεί η σημερινή δημοσκοπική εικόνα, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ δείξει ότι διαθέτει τη γνώση, το σχέδιο και την πολιτική βούληση για να υλοποιήσει τις βαθιές αλλαγές που απαιτούνται ώστε να δρομολογηθεί μια βιώσιμη πορεία οικονομικής ανάπτυξης. Χρειαζόμαστε ένα πιο ολιγόλογο και πιο σαφές νομοθετικό πλαίσιο, μια πιο επαγγελματική, πιο λειτουργική και διαρκώς αξιολογούμενη από τους πολίτες δημόσια διοίκηση και μια σαφώς ταχύτερη και περισσότερο ανεξάρτητη (έναντι της εκτελεστικής εξουσίας) απονομή δικαιοσύνης. Το συστηματικό χάος που ονομάζεται σήμερα «ελληνικό κράτος» πρέπει να μετασχηματισθεί σε σοβαρό κράτος του 21ου αιώνα. Εφόσον γίνουν αυτά, η περίοδος της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ θα έχει τελικά θετικό ιστορικό και κοινωνικό πρόσημο και τούτο πρέπει να αποτελεί το κυρίως ζητούμενο, όχι το εκλογικό αποτέλεσμα. Όλες οι κυβερνήσεις ολοκληρώνουν κάποια στιγμή τον βίο τους, αλλά το θέμα είναι τι αφήνουν πίσω τους.

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε τις προάλλες ένα άνοιγμα προς την Δημοκρατική Συμπαράταξη και τα υπόλοιπα κόμματα της κεντροαριστεράς, το οποίο θεωρήθηκε ως πρόσκληση για συγκυβέρνηση. Ασχέτως της τύχης που είχε προς το παρόν αυτή η πρόσκληση, πιστεύετε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να αλλάξει κυβερνητικό εταίρο;
Αλλαγή κυβερνητικού εταίρου σήμερα είναι προφανώς ανέφικτη, αφού κανείς εκτός των ΑΝ. ΕΛ. δεν είναι διατεθειμένος να μετάσχει χωρίς να μεσολαβήσουν εκλογές. Η συζήτηση αυτή ήταν επίκαιρη το 2015, όταν υπήρχαν περισσότερες της μιας επιλογές, οι οποίες μπορούσαν και έπρεπε να συζητηθούν τότε στα συλλογικά όργανα του κόμματος και να ληφθεί απόφαση με ψηφοφορία. Αντί τούτου λήφθηκε μια προσωπική απόφαση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ το ίδιο βράδυ των εκλογών του Ιανουαρίου, που έχει καταστεί εκ των πραγμάτων ανέκκλητη.

Τον τελευταίο καιρό γίνεται πολλή συζήτηση σχετικά με τη στάση ορισμένων κυβερνητικών στελεχών, αλλά εν τέλει και της ίδιας της κυβέρνησης απέναντι στη Δικαιοσύνη. Κατ’ αρχάς έχουμε έναν υπουργό, τον κ. Καμμένο, ο οποίος παρεμβαίνει σε υπόθεση την οποία διερευνά η Δικαιοσύνη, τηλεφωνώντας επανειλημμένως σε έναν ισοβίτη. Πως το κρίνετε αυτό;
Από όσο γνωρίζω, με βάση τις ισχύουσες διατάξεις, δεν επιτρέπεται η κατοχή και χρήση κινητών τηλεφώνων από κρατούμενους και συνεπώς εδώ υφίσταται μια παρατυπία. Κατά τα άλλα, εφόσον ένας καθ’ ύλην αναρμόδιος υπουργός λάβει γνώση μιας καταγγελίας οποιασδήποτε μορφής που του φαίνεται σοβαρή, οφείλει να ενημερώσει τον αρμόδιο (δηλ. τον υπουργό Δικαιοσύνης) και ο ίδιος να απόσχει από περαιτέρω ανάμειξη.

Επίσης, είδαμε έναν άλλο υπουργό, τον κ. Πολάκη, να επιτίθεται με πολύ σκληρά σχόλια κατά των δικαστών του Συμβουλίου της Επικρατείας. Θυμίζω, δε, ότι και προς τους δύο παρείχε πλήρη κάλυψη ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Σας βρίσκουν σύμφωνο όλα αυτά;
Η επίμαχη απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας για την παραγραφή των φορολογικών αξιώσεων του δημοσίου κατά ιδιωτών είναι κατά τη γνώμη μου εύστοχη. Το κράτος δεν μπορεί να κρατά τους πολίτες ή και τις επιχειρήσεις «ομήρους» των φοροελεγκτικών μηχανισμών στο διηνεκές. Οι έλεγχοι πρέπει να γίνονται μέσα σε εύλογο χρόνο, όπως προβλέπει άλλωστε η ισχύουσα νομοθεσία (πενταετής παραγραφή). Ευθύνη της κυβέρνησης είναι να βελτιωθεί η λειτουργικότητα της φορολογικής διοίκησης, ώστε ο χρόνος αυτός να είναι αρκετός για τη διενέργεια των απαιτούμενων ελέγχων.

Πριν από μερικές ημέρες συγκροτήθηκε η Σοσιαλιστική Τάση εντός του ΣΥΡΙΖΑ στην οποία συμμετέχετε. Ζητήσατε, μάλιστα, να γίνει καταστατικό συνέδριο εντός του 2017 προκειμένου να υπάρξουν αλλαγές στη λειτουργία του κόμματος. Αυτές θα αφορούν και τον τρόπο εκλογής του προέδρου και των καθοδηγητικών οργάνων;
Η Σοσιαλιστική Τάση προϋπήρχε της συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ ως ενιαίου κόμματος στο ιδρυτικό συνέδριο το 2013, αποτελούμενη από ανθρώπους προερχόμενους πολιτικά από τον ευρύτερο προοδευτικό-δημοκρατικό χώρο (και όχι από τις δύο διασπάσεις του ΚΚΕ το 1968 και το 1991, όπως συνέβαινε με την πλειοψηφία των μελών και στελεχών). Αμέσως μετά το συνέδριο εκείνο έγινε η πρώτη εκλογή Γραμματείας της Σοσιαλιστικής Τάσης. Πριν από μερικές ημέρες προχωρήσαμε σε νέα εκλογή Γραμματείας, με πολύ μεγαλύτερη συμμετοχή (περίπου πενταπλάσια) στη σχετική πανελλαδική ηλεκτρονική ψηφοφορία. Η κύρια διεκδίκησή μας είναι το άνοιγμα του κόμματος στην κοινωνία, σύμφωνα και με την εξαγγελία της ιδρυτικής διακήρυξης, που είχαμε συνυπογράψει όλοι μας το 2013, για ένα ΣΥΡΙΖΑ μαζικό και δημοκρατικό. Ένα κόμμα με 1.900.000 ψηφοφόρους στις τελευταίες εκλογές (Σεπτέμβριο 2015) δεν μπορεί να περιορίζεται σε περίπου 15.000 ενεργά μέλη. Πρέπει να υπερβούμε τη φοβική περιχαράκωση των κομματικών οργανώσεων με τροποποιήσεις στο καταστατικό, ώστε στο εξής να εγγράφονται αυτόματα ως μέλη όσοι πολίτες προσέρχονται σε ανοιχτή διαδικασία για άμεση εκλογή τόσο του προέδρου, όσο και της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Και ακόμη πρέπει να ενεργοποιηθεί ο θεσμός του εσωκομματικού «δημοψηφίσματος» που προβλέπεται στο καταστατικό, προκειμένου να λαμβάνονται αποφάσεις για κρίσιμα ζητήματα από τη βάση.

Τη δεκαετία του 2020 πρέπει να κυριαρχήσουν κόμματα με δημοκρατική εσωτερική δομή και λειτουργία



Δημοσιευμένο άρθρο του Κώστα Χρυσόγονου στην εφημερίδα Realnews 09/07


Η ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος με τη συμφωνία στο Eurogroup της 15ης Ιουνίου συνοδεύεται από τη λήψη εξαιρετικά επώδυνων για την ελληνική κοινωνία μέτρων λιτότητας, όπως η περαιτέρω περικοπή των συντάξεων και η μείωση του αφορολόγητου. Τα μέτρα πλήττουν κατά οριζόντιο τρόπο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, ενώ η αντιστάθμιση με τα λεγόμενα «αντίμετρα» αφενός τελεί υπό την προϋπόθεση της επίτευξης υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων και αφετέρου είναι μερική και επιλεκτική.

Ωστόσο η οδυνηρή αυτή συμφωνία έχει και τη θετική της πλευρά, που είναι η απομάκρυνση της φημολογίας περί Grexit και η ρητή δέσμευση των Ευρωπαίων δανειστών ότι θα συνεχίσουν τη στήριξη της χώρας μας, προκειμένου το ελληνικό κράτος να ανακτήσει τη χαμένη από το 2010 φερεγγυότητά του. Ήδη μάλιστα παρατηρούνται, μετά το Eurogroup, θετικές εξελίξεις στο «μέτωπο» των αποδόσεων των ελληνικών ομολόγων, οι οποίες υποδηλώνουν ότι αρχίζει να αποκαθίσταται η εμπιστοσύνη των αγορών, προλειαίνοντας το έδαφος για την επιστροφή στην κανονικότητα (να δανειζόμαστε από ιδιώτες και όχι από κράτη).

Τούτο πάντως δεν σημαίνει ότι έχουμε υπερβεί οριστικά την κρίση. Η κοινωνία βρίσκεται σε δραματική κατάσταση, με πτωχοποίηση μεγάλης μερίδας της, εξαιρετικά υψηλή ανεργία, τρομακτική υπογεννητικότητα και φυγή ιδίως των νέων στο εξωτερικό. Για να μπορέσουμε να κοιτάξουμε το μέλλον με περισσότερη αισιοδοξία πρέπει να βρούμε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο για τη χώρα μας, παρά τις δυσκολίες που ομολογουμένως συνεπάγεται η ύπαρξη ενός πολύ υψηλού δημόσιου χρέους και των συνακόλουθων απαιτήσεων των δανειστών (οι οποίοι πάντως υποσχέθηκαν τη λήψη μέτρων ελάφρυνσης του χρέους το φθινόπωρο του 2018).

Το νέο παραγωγικό μοντέλο πρέπει να σχεδιασθεί μέσα από έναν σοβαρό διάλογο μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων του λεγόμενου «συνταγματικού τόξου» και των παραγωγικών φορέων (δηλ. των εκπροσώπων εργοδοτών, εργαζομένων, αγροτών και άλλων αυτοαπασχολούμενων κ.λπ.). Πρέπει να στηριχθεί στην επιχειρηματικότητα και όχι στον κρατισμό, με έμφαση κυρίως σε νέες επιχειρήσεις από νέους (ή και λιγότερο νέους, αλλά με νέες ιδέες) ανθρώπους. Και πρέπει να δοθεί η δυνατότητα ιδίως στους νέους επιστήμονες να παραμείνουν στην πατρίδα και να βοηθήσουν τον εαυτό τους και τους γύρω τους, αξιοποιώντας τις γνώσεις που διαθέτουν.

Η χώρα έχει μεγάλες δυνατότητες παραγωγής ανταγωνιστικών προϊόντων και υπηρεσιών, ιδίως σε τομείς όπως οι νέες τεχνολογίες επικοινωνίας και πληροφόρησης, ο τουρισμός (με ιδιαίτερη έμφαση στην αξιοποίηση της ιστορικής και πολιτισμικής μας κληρονομιάς, μέσα από δραστική αναβάθμιση των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων), οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, η παραγωγή τροφίμων, η ναυτιλία και οι κατασκευές με εξωστρεφή προσανατολισμό (δηλ. κυρίως θερινών κατοικιών που μπορούν να προσελκύσουν αγοραστές από το εξωτερικό). Για να αξιοποιηθούν όμως αυτές οι δυνατότητες πρέπει να καταπολεμήσουμε το «τέρας» της γραφειοκρατίας, μέσα από την απλοποίηση του πολυδαίδαλου νομοθετικού πλαισίου, την μεγαλύτερη επαγγελματοποίηση της δημόσιας διοίκησης με περισσότερη ανεξαρτησία απέναντι στην εκάστοτε κυβέρνηση, την αξιολόγηση των δημόσιων υπηρεσιών και υπαλλήλων από τους χρήστες τους (δηλ. τους πολίτες) και την επιτάχυνση των απαράδεκτα αργών ρυθμών απονομής της δικαιοσύνης. Χρειαζόμαστε ακόμη ένα πιο απλό και πιο σταθερό φορολογικό σύστημα, με χαμηλότερη φορολογία και χαμηλότερες ασφαλιστικές εισφορές.

Για να συμβούν όλα αυτά απαιτούνται βαθιές αλλαγές στο πολιτικό μας σύστημα. Οι πολίτες πρέπει να συμμετέχουν περισσότερο στη λειτουργία των κομμάτων επιδιώκοντας να έχουν λόγο στην άσκηση εξουσίας και όχι προσωπικές εξυπηρετήσεις. Μόνο έτσι μπορούμε να καταπολεμήσουμε το πελατειακό σύστημα και να ανακτήσουμε την κατά κυριολεξία πολιτική ως υπόθεση του «δήμου», δηλ. τη δημοκρατία, η έλλειψη της οποίας μας οδήγησε στη χρεοκοπία. Στη δεκαετία του 2020 πρέπει να κυριαρχήσουν στο δημόσιο βίο κόμματα με δημοκρατική εσωτερική δομή και λειτουργία, αξιοποιώντας και τις δυνατότητες συμμετοχής που προσφέρει πια το διαδίκτυο, αν θέλουμε να αποκτήσει μέλλον η χώρα μας.

Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Ομιλία του Κώστα Χρυσόγονου για τις σχέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Τουρκία


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στρασβούργο, 05/07/2017


Την αυταρχική και επιθετική συμπεριφορά του τουρκικού καθεστώτος στηλίτευσε ο Κώστας Χρυσόγονος με ομιλία του κατά τη διάρκεια της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ενώ παράλληλα υπογράμμισε πως επί δώδεκα χρόνια -όσα διαρκούν οι ενταξιακές της διαπραγματεύσεις- η Τουρκία υποκρίνεται ότι είναι διατεθειμένη να συμμορφωθεί προς τους ευρωπαϊκούς κανόνες, ενώ η Ευρώπη υποκρίνεται ότι την πιστεύει.

Δείτε το βίντεο της ομιλίας εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=xWkkDM-UIzk


Ακολουθεί το κείμενο της ομιλίας:

Δώδεκα χρόνια διαρκούν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας. Επί δώδεκα χρόνια η Τουρκία υποκρίνεται ότι είναι διατεθειμένη να συμμορφωθεί προς τους ευρωπαϊκούς κανόνες ώστε να καταστεί μέλος της Ένωσης και η Ευρώπη υποκρίνεται ότι την πιστεύει. Στην πράξη το τουρκικό καθεστώς καθίσταται ολοένα και πιο αυταρχικό στο εσωτερικό του, ολοένα και πιο επιθετικό απέναντι στις γειτονικές χώρες. Οι πραγματικότητες αυτές αποτυπώνονται στην έκθεση την οποία συζητούμε σήμερα, αλλά δυστυχώς αυτή καταλήγει σε ανακόλουθα συμπεράσματα όπως π.χ. ότι πρέπει να αναβαθμιστεί η τελωνειακή ένωση των δυο πλευρών ή ότι πρέπει να υπάρξει απελευθέρωση του καθεστώτος θεωρήσεων εισόδου για τούρκους πολίτες στο ευρωπαϊκό έδαφος. Εάν δεν απαλειφθούν οι συγκεκριμένες αναφορές εμείς δεν είμαστε διατεθειμένοι να υπερψηφίσουμε την Έκθεση αυτή.

Παρέμβαση του Κώστα Χρυσόγονου για τις περιπτώσεις απάτης σε βάρος των οικονομικών συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στρασβούργο, 05/07/2017


Την αναγκαία ποινική τιμώρηση των περιπτώσεων απάτης σε βάρος των οικονομικών συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπογράμμισε με ομιλία του κατά τη διάρκεια της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ο Κώστας Χρυσόγονος, τονίζοντας όμως πως αυτό δεν μπορεί να γίνει καθ’ υπέρβαση των ορίων κατανομής της αρμοδιότητας μεταξύ της Ένωσης και των κρατών μελών.

Δείτε το βίντεο της παρέμβασης εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=M6MqByzm1T0


Ακολουθεί το κείμενο της ομιλίας:

Λυπάμαι γιατί η συζήτηση για ένα τόσο σοβαρό θέμα, όπως η απάτη σε βάρος των οικονομικών συμφερόντων της ΕΕ, γίνεται σε τόσο προχωρημένη ώρα μπροστά σε σχεδόν άδεια έδρανα. 600 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο εκτιμά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ότι είναι οι απώλειες της ΕΕ από απάτες οι οποίες διαπράττονται σε βάρος των συμφερόντων της. Έχουν οι ευρωπαίοι πολίτες 600 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο για να σπαταλούν κατ’ αυτό τον τρόπο; Προφανώς όχι! Είναι αναγκαία η ποινική τιμώρηση της απάτης σε ευρωπαϊκό επίπεδο; Προφανώς ναι! Δεν μπορεί όμως αυτή η ποινική τιμώρηση να γίνεται καθ’ υπέρβαση των ορίων κατανομής της αρμοδιότητας μεταξύ της Ένωσης και των κρατών μελών που θέτει η ίδια η ιδρυτική συνθήκη και γι’ αυτό τον λόγο η τελική μας ψήφος στο θέμα αυτό θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο θα γίνουν δεκτές οι τροπολογίες μας που αφορούν ιδίως τα ελάχιστα όρια ποινικής τιμώρησης ή όχι.

Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Η περαιτέρω μείωση του αφορολόγητου ορίου στα όρια της φτώχειας είναι σύμφωνη με το ενωσιακό δίκαιο κατά την Ευρωπαϊκή Επιτροπή


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 30/06/2017


Με υπεκφυγές, αοριστολογίες και αντιφάσεις απάντησε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μέσω της Επιτρόπου κ. Τhyssen σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κώστα Χρυσόγονου. Η ερώτηση του αφορούσε, το αν η Επιτροπή θεωρεί ότι το μνημονιακό μέτρο περαιτέρω μείωσης του αφορολόγητου ορίου αντίκειται στον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τούτο θα μπορούσε να θεμελιωθεί, καθώς η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην ΕΕ, όπου ο κατώτατος μισθός μειώθηκε τα τελευταία έτη κατά 14%. Έτσι, ο κατώτατος μισθός έφτασε να αγγίζει τα όρια της φτώχειας, με συνέπεια να μην εξασφαλίζονται αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για μεγάλο μέρος των πολιτών, ενώ παράλληλα δε βελτιώνεται η παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, όπως αναμενόταν.


Η Επιτροπή, δίχως να σχολιάσει τα παρατεθειμένα στοιχεία, δήλωσε ότι δεν θεωρεί ότι το μέτρο αυτό παραβιάζει τον εν λόγω Χάρτη. Ιδιαίτερη σημασία έχει το επιχείρημα της Επιτροπής ότι ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ εφαρμόζεται στα κράτη μέλη, μόνο όταν αυτά εφαρμόζουν το ενωσιακό δίκαιο. Σημείωσε ωστόσο ότι αυτό «δεν ισχύει για την εφαρμογή του μνημονίου συνεννόησης στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας». Στη συνέχεια όμως αναφέρει ρητά ότι η Επιτροπή «ενεργεί σύμφωνα με το ενωσιακό δίκαιο κατά τον σχεδιασμό όλων των δεσμεύσεων του μνημονίου συνεννόησης». Τούτο έρχεται σε προφανή αντίφαση με την προηγούμενη θέση της, καθώς είναι ασύμβατο, το να μην ισχύει το ενωσιακό δίκαιο κατά την εφαρμογή του μνημονίου συνεννόησης, ενώ ο σχεδιασμός όλων των δεσμεύσεων του ανωτέρω μνημονίου να ενεργείται σύμφωνα με το ενωσιακό δίκαιο, κατά τα λεγόμενα της Επιτροπής;

Αποσιωπώντας επιδεικτικά τα πραγματικά στοιχεία και την υφιστάμενη κοινωνικοικοοικονομική κατάσταση της Ελλάδας, η Επιτροπή καταφεύγει σε γενικολογίες. Τονίζει ότι η Ελλάδα στηρίζεται από την Επιτροπή μέσω των Ευρωπαϊκών Διαρθρωτικών και Επενδυτικών Ταμείων και του προγράμματος στήριξης της σταθερότητας, που επικεντρώνονται στην απασχόληση, τη δημιουργία θέσεων εργασίας και τη μείωση της φτώχειας, ενώ υποστήριξε και την καθιέρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Τέλος, κάνει λόγο και για την ενδεχόμενη εφαρμογή αντισταθμιστικών μέτρων υπέρ της ανάπτυξης και της κοινωνικής συνοχής, εφόσον η Ελλάδα πετύχει - με σκληρές θυσίες του λαού - το στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος. Στην πράξη όμως αποφεύγει να παραθέσει συγκεκριμένα στοιχεία που να αποδεικνύουν, πώς αυτή η βοήθεια μεταφράζεται στη βελτίωση της ζωής και των συνθηκών διαβίωσης των πολιτών, δημιουργώντας εύλογα ερωτηματικά για τη στάση της.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης και της απάντησης:

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία ερευνών καταδεικνύεται ότι οι εθνικοί κατώτατοι μισθοί αυξήθηκαν σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ εκτός από την Ελλάδα. Σημειώνεται μάλιστα ότι, μεταξύ των ετών 2008 και 2017, οι κατώτατοι μισθοί στην Ελλάδα μειώθηκαν κατά 14% φτάνοντας στα 686 ευρώ μηνιαίως [1], όταν για έναν ενήλικα οι μηνιαίες ελάχιστες δαπάνες διαβίωσης που αναφέρονται μόνο στα έξοδα που κάνει ένα νοικοκυριό, πέραν αυτών που απαιτούνται για την εξασφάλιση κατοικίας, κυμαίνονται στην Ελλάδα μεταξύ 537 και 682 ευρώ. Η μείωση αυτή, ωστόσο, δεν επέφερε βελτίωση στους δείκτες ανταγωνιστικότητας και παραγωγικότητας της ελληνικής οικονομίας [2]. Με βάση τα δημοσιεύματα του Τύπου, ωστόσο, η Επιτροπή και η ΕΚΤ, μαζί με το ΔΝΤ, απαιτούν από την ελληνική κυβέρνηση τη μείωση του αφορολόγητου ορίου κάτω των 6.000 ευρώ ετησίως ή 500 ευρώ μηνιαίως από το 2019 ή το 2020, μειώνοντας έτσι κατ’ ουσία περισσότερο τις καθαρές αποδοχές όσων αμείβονται με τον κατώτατο μισθό.

Ερωτάται η Επιτροπή:

Θεωρεί ότι οι απαιτήσεις της για διαρκή αφαίμαξη των χαμηλών εισοδημάτων στην Ελλάδα της κρίσης συνάδουν προς τις επιταγές των άρθρων 1 και 2 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ένωσης για σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και του δικαιώματος στη ζωή;


Απάντηση της κ. Thyssen
εξ ονόματος της Επιτροπής (26.6.2017)

Η Επιτροπή θα ήθελε να υπενθυμίσει ότι η οικονομική υποστήριξη στη ζώνη του ευρώ παρέχεται υπό αυστηρές προϋποθέσεις πολιτικής, βάσει προγράμματος που συμφωνήθηκε με τις ελληνικές αρχές.

Η Επιτροπή στηρίζει την Ελλάδα, μεταξύ άλλων, μέσω των Ευρωπαϊκών Διαρθρωτικών και Επενδυτικών Ταμείων και του προγράμματος στήριξης της σταθερότητας για τη χώρα αυτή, που επικεντρώνονται στην απασχόληση, τη δημιουργία θέσεων εργασίας και τη μείωση της φτώχειας. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή υποστήριξε τις προσπάθειες της Ελλάδας για την καθιέρωση, το 2017, ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, το οποίο θα παρέχει για πρώτη φορά ένα βασικό κοινωνικό δίκτυ ασφαλείας από την ακραία φτώχεια.

Παρά το γεγονός ότι ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης εφαρμόζεται στα κράτη μέλη μόνο όταν αυτά εφαρμόζουν το ενωσιακό δίκαιο, κάτι που δεν ισχύει για την εφαρμογή του μνημονίου συνεννόησης στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, η Επιτροπή ενεργεί σύμφωνα με το ενωσιακό δίκαιο κατά τον σχεδιασμό όλων των δεσμεύσεων του μνημονίου συνεννόησης. Σ’ αυτό το πλαίσιο, η Επιτροπή δεν θεωρεί ότι η προβλεπόμενη μείωση του αφορολόγητου ορίου αντίκειται στον Χάρτη. Ειδικότερα, δεν θεωρεί ότι το μέτρο θα παραβιάσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ή θα αμφισβητήσει το δικαίωμα στη ζωή.

Επιπλέον, η δέσμη περιέχει συμφωνία για αντισταθμιστικά μέτρα υπέρ της ανάπτυξης και της κοινωνικής συνοχής ίδιου μεγέθους τα οποία μπορούν να τεθούν σε εφαρμογή κατά την ίδια περίοδο, στον βαθμό που η Ελλάδα αναμένεται να επιτύχει τον στόχο της περί πρωτογενούς πλεονάσματος.

________________________________________

Γραπτή ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου για την παιδική φτώχεια


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 30/06/2017


Την ανάγκη εξάλειψης της παιδικής φτώχειας και της εφαρμογής των συμφωνηθέντων στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης τόνισε ο Κώστας Χρυσόγονος με γραπτή του ερώτηση, ζητώντας τη θέση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ως προς τα αποτελέσματα της άσκησης πολιτικών λιτότητας αλλά και τους πιθανούς τρόπους υλοποίησης του πλαισίου στρατηγικής για μια «νέα Ευρωπαϊκή Κοινή Αντίληψη για την Ανάπτυξη».


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Πρόσφατη έρευνα της UNICEF καταδεικνύει ότι η ΕΕ υπολείπεται στην εξάλειψη της παιδικής φτώχειας και εν γένει στην εκπλήρωση των συμφωνηθέντων Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης (ΣΒΕ) [1]. Τα στοιχεία δείχνουν ότι ακόμα και στις χώρες υψηλού εισοδήματος κατά μέσο όρο περίπου 1 στα 5 παιδιά ζει σε σχετική εισοδηματική φτώχεια, ενώ 1 στα 8 παιδιά αντιμετωπίζει επισιτιστική ανασφάλεια. Ειδικότερα, η Ελλάδα σε ό,τι αφορά την παιδική φτώχεια κατατάσσεται στην 31η θέση από τις 41 χώρες της ΕΕ/ΟΟΣΑ. Εκτιμάται ότι το 25,5% των παιδιών στην Ελλάδα ζουν σε σχετική εισοδηματική φτώχεια, ενώ το 39% των παιδιών βιώνουν πολυδιάστατη φτώχεια [2]. Επισημαίνεται ακόμη ότι τα υψηλότερα εισοδήματα δεν οδηγούν αυτόματα σε βελτίωση της παιδικής φτώχειας, καθώς συχνά συνοδεύονται από εμβάθυνση των ανισοτήτων [3]. Δεδομένου ότι η ΕΕ και τα κράτη-μέλη υπέγραψαν πρόσφατα κοινό πλαίσιο στρατηγικής για μια «νέα Ευρωπαϊκή Κοινή Αντίληψη για την Ανάπτυξη» με πρωταρχικό στόχο την εξάλειψη της φτώχειας, την ενίσχυση της αναπτυξιακής συνεργασίας και γενικά την επίτευξη των ΣΒΕ [4], ερωτάται η Επιτροπή:

1) Συμφωνεί με τα πορίσματα της έρευνας;
2) Θεωρεί ότι η εμμονή στην άσκηση πολιτικών λιτότητας λειτουργεί προς όφελος της ευημερίας των παιδιών και κατ’ επέκταση των πολιτών, και εξυπηρετεί την επίτευξη των συμφωνηθέντων ΣΒΕ;
3) Με ποιους συγκεκριμένους τρόπους προτίθεται να υλοποιήσει το ανωτέρω πλαίσιο στρατηγικής;

________________________________________
[3] Ibid, σ. 52 επ

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Γραπτή ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου για την παιδική φτώχεια στην Ελλάδα και την ΕΕ και την υλοποίηση του κοινού πλαισίου στρατηγικής για «μια νέα Ευρωπαϊκή Κοινή Αντίληψη για την Ανάπτυξη»


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 27/06/2017


Τα αποτελέσματα έρευνας της UNICEF που καταδεικνύει ότι η παιδική φτώχεια στην Ελλάδα βρίσκεται σε πολύ υψηλά ποσοστά, ενώ επισημαίνει ότι η αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος δεν οδηγεί απαραίτητα σε μείωση της παιδικής φτώχειας και εν γένει των κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων, παρέθεσε σε γραπτή ερώτησή του προς την Επιτροπή ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Χρυσόγονος. Σε συνδυασμό με την πρόσφατη υπογραφή του κοινού πλαισίου στρατηγικής για «μια νέα Ευρωπαϊκή Αντίληψη για την Ανάπτυξη» από την ΕΕ και τα κράτη-μέλη, κατά την οποία η εξάλειψη της φτώχειας είναι πρωταρχικός στόχος της ευρωπαϊκής αναπτυξιακής πολιτικής, ο Κ. Χρυσόγονος κάλεσε την Επιτροπή να απαντήσει, αν τα μέτρα λιτότητας που ωθούν στην παιδική φτώχεια συνάδουν με το ανωτέρω πλαίσιο στρατηγικής και πώς αυτό θα μπορούσε να υλοποιηθεί αποτελεσματικά. 


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Πρόσφατη έρευνα της UNICEF καταδεικνύει ότι η ΕΕ υπολείπεται στην εξάλειψη της παιδικής φτώχειας και εν γένει στην εκπλήρωση των συμφωνηθέντων Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης (ΣΒΕ) [1]. Τα στοιχεία δείχνουν ότι ακόμα και στις χώρες υψηλού εισοδήματος κατά μέσο όρο περίπου 1 στα 5 παιδιά ζει σε σχετική εισοδηματική φτώχεια, ενώ 1 στα 8 παιδιά αντιμετωπίζει επισιτιστική ανασφάλεια. Ειδικότερα, η Ελλάδα σε ό,τι αφορά την παιδική φτώχεια κατατάσσεται στην 31η θέση από τις 41 χώρες της ΕΕ/ΟΟΣΑ. Εκτιμάται ότι το 25,5% των παιδιών στην Ελλάδα ζουν σε σχετική εισοδηματική φτώχεια, ενώ το 39% των παιδιών βιώνουν πολυδιάστατη φτώχεια [2]. Επισημαίνεται ακόμη ότι τα υψηλότερα εισοδήματα δεν οδηγούν αυτόματα σε βελτίωση της παιδικής φτώχειας, καθώς συχνά συνοδεύονται από εμβάθυνση των ανισοτήτων [3]. Δεδομένου ότι η ΕΕ και τα κράτη-μέλη υπέγραψαν πρόσφατα κοινό πλαίσιο στρατηγικής για μια «νέα Ευρωπαϊκή Κοινή Αντίληψη για την Ανάπτυξη» με πρωταρχικό στόχο την εξάλειψη της φτώχειας, την ενίσχυση της αναπτυξιακής συνεργασίας και γενικά την επίτευξη των ΣΒΕ [4] ερωτάται η Επιτροπή:

1) Συμφωνεί με τα πορίσματα της έρευνας;
2) Θεωρεί ότι η εμμονή στην άσκηση πολιτικών λιτότητας λειτουργεί προς όφελος της ευημερίας των παιδιών και κατ’ επέκταση των πολιτών, και εξυπηρετεί την επίτευξη των συμφωνηθέντων ΣΒΕ;
3) Με ποιους συγκεκριμένους τρόπους προτίθεται να υλοποιήσει το ανωτέρω πλαίσιο στρατηγικής;

________________________________________
[3] Ibid, σ. 52 επ.

Επιβεβαιώνει την ανάγκη αύξησης της χρήσης τεχνολογιών "πράσινης" ενέργειας η Ευρωπαϊκή Επιτροπή

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 27/06/2017


Την ανάγκη αύξησης της χρήσης τεχνολογιών «πράσινης» ενέργειας επιβεβαίωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μετά από σχετική ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου, ο οποίος ζητούσε την προώθηση σχεδίων για την εκμετάλλευση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στα κράτη της Μεσογείου. Στην απάντησή του ο Επίτροπος Cañete τόνισε πως τα κράτη μέλη πρέπει να επιτύχουν συγκεκριμένο μερίδιο της ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές, ενώ επεσήμανε πως ο προϋπολογισμός της ΕΕ στηρίζει τις σχετικές επενδύσεις, μεταξύ άλλων και σε κράτη μέλη όπως η Ελλάδα, μέσω διαφόρων χρηματοδοτικών μηχανισμών.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης και της απάντησης:

Βάσει στοιχείων της πετρελαϊκής εταιρίας BP, η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας το 2015 ανέρχονταν σε περισσότερες από 24.000 τεραβατώρες, με μόνο ένα μικρό ποσοστό της να προέρχεται από τη χρήση αιολικής, γεωθερμικής, ηλιακής ενέργειας και την εκμετάλλευση βιομάζας και αποβλήτων. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας εκτός των υδροηλεκτρικών αντιπροσώπευαν το 6,7% του παγκοσμίου συνόλου το 2015, παρά τις προσπάθειες προώθησης καθαρών πηγών ενέργειας και μείωσης της εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα [1]. Παρ’ ολ’ αυτά, η τεχνολογία παραγωγής «πράσινης» ενέργειας χρήζει πολλαπλών βελτιώσεων ώστε να επιτύχει σταθερά, επαρκή αποτελέσματα, γεγονός το οποίο αναγκάζει τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας να στηρίζονται σε εφεδρική παροχή παραδοσιακών μορφών ενέργειας προερχόμενης από εκμετάλλευση άνθρακα, πετρελαίου ή φυσικού αερίου. Ως εκ τούτου, η πλήρης απεξάρτηση των κρατών από ορυκτά καύσιμα προβλέπεται πως θα καθυστερήσει αρκετές δεκαετίες ακόμα.

Ερωτάται η Επιτροπή:
  •  Τι ποσοστό καταλαμβάνουν τα ορυκτά καύσιμα στην αγορά ενέργειας της Ευρώπης;
  • Καθώς τα κράτη του ευρωπαϊκού νότου αντιμετωπίζουν έντονα οικονομικά προβλήματα και οι πολίτες τους καλούνται να ανταποκριθούν σε ακραία μέτρα λιτότητας, ποιες κινήσεις προωθούνται στην περιοχή της Μεσογείου για την εκμετάλλευση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, όπως η θάλασσα;
  • Ποιες δράσεις σχεδιάζει με στόχο την υποστήριξη της ανάπτυξης και χρήσης «νέων» τεχνολογιών παραγωγής ενέργειας στην Ευρώπη;


Απάντηση του κ. Arias Cañete
εξ ονόματος της Επιτροπής

Το 2014 η κατανομή της ακαθάριστης εσωτερικής κατανάλωσης στην ΕΕ-28 ανά πρωτογενή προϊόντα ήταν η ακόλουθη: προϊόντα πετρελαίου και φυσικού αερίου (34 %), φυσικό αέριο (21 %), στερεά καύσιμα (17 %), πυρηνικά καύσιμα (14 %), ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (13 %), απόβλητα και άλλα (1%) [2].

Βάσει της οδηγίας για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (2009/28/ΕΚ), τα κράτη μέλη πρέπει να επιτύχουν συγκεκριμένο μερίδιο της ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές στην κατανάλωση τελικής ενέργειας. Ωστόσο, τα κράτη μέλη είναι υπεύθυνα για τον σχεδιασμό συγκεκριμένων καθεστώτων στήριξης για την τόνωση των επενδύσεων. Επίσης, απαιτείται από τα κράτη μέλη, μεταξύ άλλων, να θεσπίσουν εξορθολογισμένες διοικητικές διαδικασίες και να προβλέψουν ορισμένους προτιμησιακούς κανόνες της αγοράς για την ηλεκτρική ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές.

Επιπλέον, ο προϋπολογισμός της ΕΕ στηρίζει τις επενδύσεις στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, μεταξύ άλλων και σε κράτη μέλη όπως η Ελλάδα, μέσω διαφόρων χρηματοδοτικών μηχανισμών. Στους μηχανισμούς αυτούς περιλαμβάνονται τα ευρωπαϊκά διαρθρωτικά και επενδυτικά ταμεία για την περίοδο 2014-2020, η πρόκληση «Ασφαλής, καθαρή και αποδοτική ενέργεια» στο πλαίσιο του προγράμματος «Ορίζων 2020» (μεταξύ άλλων, για αναδυόμενες τεχνολογίες όπως η παλιρροιακή ενέργεια και η πλωτή αιολική ενέργεια), καθώς και ταμεία, όπως το Ταμείο Marguerite και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ενεργειακής Απόδοσης.

Επιπλέον, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων παρέχει χρηματοδότηση σε όλα τα κράτη μέλη για την παραγωγή ανανεώσιμης ενέργειας και τη δημιουργία δικτύων. Η δημιουργία του Ευρωπαϊκού Ταμείου Στρατηγικών Επενδύσεων ενισχύει την ικανότητα της ΕΤΕπ να αναλαμβάνει τον κίνδυνο για τη στήριξη αναδυόμενων τεχνολογιών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, μεταξύ άλλων στα οικονομικά ασθενέστερα κράτη μέλη.

Στις 18 Μαΐου εγκρίθηκε δήλωση σχετικά με την καθαρή ενέργεια για τα νησιά της ΕΕ. Τα νησιά αντιμετωπίζουν υψηλό ενεργειακό κόστος και προκλήσεις όσον αφορά την ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού. Η πρωτοβουλία για καθαρή ενέργεια για τα νησιά της ΕΕ θα στηρίξει τα νησιά κατά τη μετάβασή τους προς την καθαρή ενέργεια.

________________________________________
[2] Πηγή: Σημειωματάριο στατιστικών ενέργειας του 2016, https://ec.europa.eu/energy/en/data-analysis/energy-statistical-pocketbook