Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Η αξιοποίηση των μουσείων μας


Δημοσιευμένο άρθρο του Κώστα Χρυσόγονου στο ΕΘΝΟΣ 13/04


Ο πιο δυναμικός κλάδος της ελληνικής οικονομίας είναι ο τουρισμός, που φέρνει στη χώρα συνάλλαγμα από το εξωτερικό, συμβάλλοντας στην εξισορρόπηση των ελλειμμάτων μας στο ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών αγαθών και δημιουργώντας άμεσα ή έμμεσα εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας. Ωστόσο, πέρα από τη βελτίωση των ξενοδοχειακών υποδομών μας τις τελευταίες δεκαετίες, λίγα έχουμε κάνει για να ενισχύσουμε το τουριστικό ρεύμα προς την Ελλάδα και για να διευρύνουμε τις περιοχές προς τις οποίες κατευθύνεται. Επαναπαυόμαστε στα υπάρχοντα λόγω κλίματος και γεωγραφίας συγκριτικά μας πλεονεκτήματα κατά τη σύντομη θερινή περίοδο και έτσι ο μέσος αριθμός διανυκτερεύσεων στα ελληνικά ξενοδοχεία είναι από τους χαμηλότερους στην Ευρώπη.

Η πολιτεία πρέπει να κινηθεί με βάση έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό προς την καλύτερη ανάδειξη ιδίως της πλούσιας ιστορικής μας κληρονομιάς. Αυτό μπορεί να αποτελέσει πόλο έλξης για την έλευση επισκεπτών από το εξωτερικό σε όλη τη διάρκεια κάθε χρονιάς.

Είναι π.χ. αδικαιολόγητο στη Θεσσαλονίκη, η οποία από το 1492 έως τις αρχές του 20ού αιώνα είχε συγκεντρωμένο μεγαλύτερο εβραϊκό πληθυσμό από κάθε άλλη ευρωπαϊκή πόλη, να μην υπάρχει το μεγαλύτερο εβραϊκό μουσείο της Ευρώπης. Αν αυτό είχε γίνει ήδη, αντί να αποτελεί έως σήμερα αντικείμενο συζητήσεων και σχεδιασμού, η οικονομία της συμπρωτεύουσας που δοκιμάζεται σκληρά από την ύφεση και την ανεργία θα δεχόταν σταθερά τονωτικές ενέσεις τουριστικού συναλλάγματος από το Ισραήλ. Γενικότερα τα μουσεία μας πρέπει να λειτουργούν 365 ημέρες τον χρόνο και να αναβαθμιστούν δραστικά, με τη χρήση δυνατοτήτων που παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία. Αίθουσες προβολών για ταινίες μικρού μήκους, κέρινα ομοιώματα ανθρώπων με ενδυμασία ή οπλισμό εποχής, μακέτες οι οποίες αναπαριστούν υπό κλίμακα πόλεις πριν από πολλούς αιώνες κ.ο.κ. χρησιμοποιούνται ευρέως στα μουσεία άλλων ευρωπαϊκών κρατών και προσελκύουν υψηλή επισκεψιμότητα, συχνά πολύ μεγαλύτερη από όση θα δικαιολογούσε το παρελθόν ενός τόπου (π.χ. το εξαιρετικό μουσείο Βίκινγκς στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας, όπου οι κατακτητές από τη Σκανδιναβία είχαν μια παρουσία μόλις ενός αιώνα).

Συνήθως αυτό συνοδεύεται από ένα σχετικά ακριβό εισιτήριο και επομένως δημιουργεί δημόσια έσοδα, πέρα από το ευρύτερο όφελος για την τοπική οικονομία. Στον τομέα αυτό, όπως και σε πολλούς άλλους, η Ελλάδα έχει ανεκμετάλλευτες δυνατότητες, τις οποίες πρέπει να αξιοποιήσουμε αν θέλουμε να ανακάμψουμε.

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου για τις επαχθείς απαιτήσεις των δανειστών σε βάρος χαμηλόμισθων


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 12/04/2017


Ερώτηση για τις επαχθείς απαιτήσεις των δανειστών σε βάρος των πολιτών με χαμηλά εισοδήματα κατέθεσε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Χρυσόγονος.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία ερευνών καταδεικνύεται ότι οι εθνικοί κατώτατοι μισθοί αυξήθηκαν σε όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ εκτός από την Ελλάδα. Σημειώνεται μάλιστα ότι μεταξύ των ετών 2008 και 2017 οι κατώτατοι μισθοί στην Ελλάδα μειώθηκαν κατά 14% φτάνοντας στα 686 ευρώ μηνιαίως [1], όταν για έναν ενήλικα οι μηνιαίες ελάχιστες δαπάνες διαβίωσης που αναφέρονται μόνο στα έξοδα που κάνει ένα νοικοκυριό πέραν αυτών που απαιτούνται για την εξασφάλιση κατοικίας κυμαίνονται στην Ελλάδα μεταξύ 537 και 682 ευρώ. Η μείωση αυτή ωστόσο δεν επέφερε βελτίωση στους δείκτες ανταγωνιστικότητας και παραγωγικότητας της ελληνικής οικονομίας [2]. Με βάση τα δημοσιεύματα του τύπου ωστόσο η Επιτροπή και η ΕΚΤ, μαζί με το ΔΝΤ, απαιτούν από την ελληνική Κυβέρνηση τη μείωση του αφορολόγητου ορίου κάτω των 6.000 ευρώ ετησίως ή 500 ευρώ μηνιαίως από το 2019 ή το 2020, μειώνοντας έτσι κατ’ ουσία περισσότερο τις καθαρές αποδοχές όσων αμείβονται με τον κατώτατο μισθό.

Ερωτάται η Επιτροπή:

1) Θεωρεί ότι οι απαιτήσεις της για διαρκή αφαίμαξη των χαμηλών εισοδημάτων στην Ελλάδα της κρίσης συνάδουν προς τις επιταγές των άρθρων 1 και 2 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ένωσης για σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και του δικαιώματος στη ζωή.

________________________________________

Γραπτή ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου για τους θανάτους παιδιών εξ αιτίας της περιβαλλοντικής ρύπανσης


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 12/04/2017


Τον ιδιαίτερα μεγάλο αριθμό θανάτων παιδιών εξ αιτίας της ρύπανσης και της διαβίωσής τους σε ανθυγιεινά περιβάλλοντα επεσήμανε με γραπτή του ερώτηση ο Κώστας Χρυσόγονος, καλώντας την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να παρουσιάσει τις δράσεις που σχεδιάζει για την προστασία των παιδιών ειδικά σε περιοχές του ευρωπαϊκού νότου, όπου λόγω των σκληρών μέτρων λιτότητας χιλιάδες οικογένειες καταφεύγουν στην καύση απορριμμάτων και ξυλείας αμφίβολης ποιότητας ώστε να ζεσταθούν κατά τους χειμερινούς μήνες.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Στη ρύπανση και το παθητικό κάπνισμα οφείλεται το ένα τέταρτο των θανάτων παιδιών κάτω των πέντε ετών παγκοσμίως σύμφωνα με ανακοίνωση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας [1]. Συγκεκριμένα ο ΠΟΥ αναφέρει πως ανθυγιεινά περιβάλλοντα οδηγούν σε θανατηφόρες περιπτώσεις διάρροιας, ελονοσίας και πνευμονίας, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή 1,7 εκατομμυρίων παιδιών κάθε χρόνο, καθώς τα υπό εξέλιξη όργανα και ανοσοποιητικά συστήματά τους αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στους κινδύνους. Παράλληλα τα στοιχεία φανερώνουν πως η επικίνδυνη έκθεση ενός παιδιού ξεκινά ήδη από την περίοδο της κυοφορίας, ιδιαίτερα σε περιοχές όπου οι οικογένειες χρησιμοποιούν εναλλακτικές πηγές ενέργειας και θέρμανσης, όπως άνθρακα ή και μη επεξεργασμένα βιολογικά απορρίμματα [2].

Ερωτάται η Επιτροπή:
α) Τι στοιχεία διαθέτει για τους θανάτους ανήλικων στην Ευρώπη από τους ανωτέρω παράγοντες και ειδικά στις περιοχές του ευρωπαϊκού νότου όπου χιλιάδες οικογένειες αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στα σκληρά μέτρα λιτότητας και καταφεύγουν στην καύση απορριμμάτων και αμφίβολης ποιότητας ξυλείας ώστε να ζεσταθούν κατά τους χειμερινούς μήνες [3];
β) Ποιες δράσεις σχεδιάζει για να μειώσει τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν τα παιδιά;
γ) Θεωρεί πως οι περιορισμοί που έχουν επιβληθεί σχετικά με το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους έχουν επαρκή αποτελέσματα;

________________________________________

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Γραπτή ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου σχετικά με την προστασία των πολιτών από τον κίνδυνο εθισμού σε τυχερά παίγνια


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στρασβούργο, 07/04/2017


Την ανάγκη βελτίωσης των ελέγχων σε χώρους στοιχηματισμού και τυχερών παιγνίων με στόχο την προστασία των πολιτών από τον κίνδυνο εθισμού επεσήμανε με γραπτή του ερώτηση ο Κώστας Χρυσόγονος, ζητώντας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να παρουσιάσει τα σχέδιά της σχετικά με την αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών προς επίτευξη αυτού του στόχου.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Καθώς οι σύγχρονες τεχνολογικές εξελίξεις έχουν εμπλουτίσει τα είδη των τυχερών παιγνίων και τις δυνατότητες στοιχηματισμού, η συμμετοχή όλο και νεότερων παικτών σε επίγεια αλλά και διαδικτυακά «καζίνο» οδηγεί σε αυξημένους κινδύνους εθισμού και εξάρτησης από τυχερά παίγνια [1]. Μάλιστα, λόγω της πολυετούς οικονομικής κρίσης και της συνεχιζόμενης λιτότητας σε πολλές χώρες της Ευρώπης, όλο και περισσότεροι στρέφονται σε τυχερά παίγνια, σε μια προσπάθεια να βρουν «διέξοδο» στα οικονομικά τους προβλήματα [2]. Παράλληλα, η ύπαρξη συχνά αναποτελεσματικών τεχνικών ελέγχου ή περιορισμού τόσο κατά την είσοδο των παικτών σε χώρους τυχερών παιγνίων, όσο και κατά τη διάρκεια των παιγνίων, θέτει εν αμφιβόλω την αξιοπιστία τους και την ασφάλεια όσων συμμετέχουν.

Ερωτάται η Επιτροπή:
α) Τι στοιχεία διαθέτει σχετικά με τους πραγματοποιούμενους ελέγχους για την ύπαρξη αναξιόπιστων επιχειρήσεων διαδικτυακού στοιχηματισμού ή παραδοσιακών μορφών τυχερών παιχνιδιών;
β) Σχεδιάζει την υιοθέτηση ενός ενιαίου συστήματος ελέγχου -με τη χρήση νέων τεχνολογιών και βιομετρικών δεδομένων- για τους επισκέπτες και χρήστες των καζίνο ή και άλλων χώρων τυχερών παιγνίων, με στόχο την αποτροπή συμμετοχής εθισμένων παικτών;
γ) Καθώς καταγράφεται αύξηση στη συμμετοχή όλο και νεότερων παικτών σε διαδικτυακά παιχνίδια στοιχηματισμού, σχεδιάζει την επιβολή νέων περιορισμών με στόχο την προστασία των παικτών;

________________________________________

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Γραπτή ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου σχετικά με την έκθεση εργαζόμενων σε καρκινογόνους παράγοντες


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στρασβούργο, 06/04/2017


Τους κινδύνους που απειλούν εκατομμύρια εργαζόμενους από την έκθεσή τους σε καρκινογόνους και μεταλλαξιογόνους παράγοντες επεσήμανε με γραπτή του ερώτηση ο Κώστας Χρυσόγονος, ζητώντας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να προβεί σε ενέργειες για την προστασία τους.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Μελέτες καταδεικνύουν ότι τουλάχιστον 20 εκατομμύρια εργαζόμενοι στην ΕΕ εκτίθενται σε καρκινογόνους και μεταλλαξιογόνους παράγοντες. Η έκθεση αυτή υπολογίζεται ότι προκαλεί εντός της ΕΕ πάνω από 100.000 πρόωρους θανάτους το χρόνο [1]. Στο πλαίσιο τροποποίησης της σχετικής Οδηγίας 2004/37/EΚ [2] τα προτεινόμενα από την Κομισιόν όρια έκθεσης των εργαζομένων στους ανωτέρω παράγοντες, που βασίζονται σε συστάσεις της αρμόδιας επιτροπής (SCOEL), θεωρούνται ανεπαρκή [3]. Η αξιοπιστία των συστάσεων αυτών αμφισβητείται έντονα, καθώς έχει αποκαλυφθεί ότι 15 από τα 21 μέλη της ανωτέρω επιτροπής έχουν ή είχαν στενές επαγγελματικές σχέσεις με τη βιομηχανία. Συνεπώς, φαίνεται ότι υφίσταται σύγκρουση συμφερόντων [4].

Ερωτάται η Επιτροπή:
1. Ποια η θέση της απέναντι στα ανωτέρω στοιχεία;
2. Τι προτίθεται να πράξει, ώστε να διασφαλίσει τη μη σύγκρουση συμφερόντων σε ό,τι αφορά τη στελέχωση των συμβουλευτικών της οργάνων;
3. Σε ποιες ενέργειες σχεδιάζει να προβεί, προκειμένου να προστατεύσει τους εργαζόμενους από την έκθεσή τους σε καρκινογόνους και μεταλλαξιογόνους παράγοντες;

________________________________________
[1] Πρβλ. SWD(2016) 152 final, (σελ.8); PE 581.419(σελ.1).
[3] Πρβλ. ενδεικτ.: H. Wriedt, Carcinogens that Should Be Subject to Binding Limits on Workers’ Exposure (June 8, 2016), ETUI Research Paper - Report 136;

Ο Κώστας Χρυσόγονος στο ραδιόφωνο της Θεσσαλονίκης North 98

Ο Κώστας Χρυσόγονος στην Τηλεόραση ΕΝΑ Κεντρικής Ελλάδας

Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Ομιλία του Κώστα Χρυσόγονου σχετικά με την αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στρασβούργο, 04/04/2017


Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Χρυσόγονος έλαβε τον λόγο στη σημερινή συνεδρίαση του Ευρωκοινοβουλίου για το ελληνικό πρόγραμμα και τόνισε ότι οι καθυστερήσεις στο κλείσιμο της αξιολόγησης οφείλονται στις παράλογες και αντίθετες προς το ευρωπαϊκό δίκαιο απαιτήσεις των δανειστών.

Δείτε το βίντεο της ομιλίας εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=BwAkqV4CEr0


Ακολουθεί το κείμενο της ομιλίας:

Η δεύτερη αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος καθυστερεί, επειδή οι ευρωπαϊκοί θεσμοί έχουν ρυμουλκηθεί πίσω από τις παράλογες αξιώσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για νέα σκληρότερα μέτρια λιτότητας σε βάρος χαμηλόμισθων και συνταξιούχων. Ενώ π.χ. η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας εκτιμά ότι το ελάχιστο όριο αξιοπρεπούς διαβίωσης στην Ελλάδα είναι τα 7.000 ευρώ ετησίως, το Ταμείο αξιώνει την πτώση του αφορολόγητου ορίου στα 5.500 ευρώ περίπου, επιδιώκοντας να απομυζήσει ανθρώπους οι οποίοι στερούνται φοροδοτικής ικανότητας. Και ακόμη οι δανειστές αξιώνουν την απορρύθμιση των ομαδικών απολύσεων και αρνούνται πεισματικά την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, παραβιάζοντας με τον τρόπο αυτόν τα άρθρα 28 και 30 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αγνοώντας τα πορίσματα της επιτροπής εμπειρογνωμόνων που συγκροτήθηκε με τη δική τους συμμετοχή και συναίνεση. Η διαπραγμάτευση πρέπει να ολοκληρωθεί άμεσα πάνω στη βάση των ευρωπαϊκών αρχών και αξιών, με την απόσυρση των παράλογων απαιτήσεων των δανειστών.

Επίσης στη διάρκεια της συζήτησης ο Κώστας Χρυσόγονος έθεσε θέμα Κανονισμού μετά την ομιλία του ακροδεξιού Ολλανδού ευρωβουλευτή Auke Zijlstra, ο οποίος, ούτε λίγο ούτε πολύ, χαρακτήρισε τους Έλληνες και τις Ελληνίδες «μικρά παιδιά» και ανίκανους να διαχειρισθούν τα του οίκου τους. Ο Κώστας Χρυσόγονος τόνισε ότι το σχόλιο αυτό ήταν ρατσιστικό και ζήτησε την επιβολή πειθαρχικών κυρώσεων σε βάρος του Ολλανδού Ευρωβουλευτή.

Δείτε το βίντεο της παρέμβασης εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=glD3A8dhC6I

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Γραπτή ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου σχετικά με τις μεθόδους συλλογής δεδομένων που εφαρμόζει η CIA

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στρασβούργο, 03/04/2017


Στις μεθόδους συλλογής δεδομένων που εφαρμόζει η Αμερικανική Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών στάθηκε με γραπτή του ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ο Κώστας Χρυσόγονος. Ο Ευρωβουλευτής χρησιμοποίησε στοιχεία απόρρητων εγγράφων που δημοσιοποιήθηκαν πρόσφατα, σύμφωνα με τα οποία η CIA έχει βρει τρόπο να εισβάλλει σε συσκευές και ιστότοπους με στόχο την ανάκτηση πληροφοριών, έχοντας παράλληλα τη δυνατότητα να παραβιάσει την ιδιωτική σφαίρα των πολιτών. Κλείνοντας την ερώτησή του ζήτησε από την Επιτροπή να πάρει θέση για το ζήτημα, αλλά και να παρουσιάσει τις ενέργειες στις οποίες θα προβεί για να προστατεύσει τα δεδομένα Ευρωπαίων πολιτών.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Με βάση πρόσφατη δημοσιοποίηση απόρρητων εσωτερικών εγγράφων της αμερικανικής κεντρικής υπηρεσίας πληροφοριών (CIA) [1] αποκαλύφθηκε, μεταξύ άλλων, ότι η ανωτέρω υπηρεσία εφαρμόζει μεθόδους διείσδυσης (χάκινγκ) σε ηλεκτρονικές συσκευές, αλλά και ηλεκτρονικών επιθέσεων, ώστε να παρακάμπτεται η κρυπτογράφηση και εν γένει οι άμυνες διαφόρων αντιικών προγραμμάτων και τειχών προστασίας, έτσι ώστε να διεισδύει σε υπολογιστές χωρίς να γίνεται αντιληπτή. Παράλληλα, αναφέρονται συγκεκριμένα παραδείγματα μεθόδων και στόχων ηλεκτρονικής παρακολούθησης, αλλά και σχετικές συνέργειες της CIA με άλλες χώρες. Σύμφωνα με τα εν λόγω έγγραφα η CIA φέρεται να έχει βρει τρόπο να εισβάλει όχι μόνο σε συστήματα χρηστών στα οποία εφαρμόζονται οι λεγόμενες «air gap defenses», αλλά και σε συσκευές smartphone, ανακτώντας κρυπτογραφημένες πληροφορίες από δημοφιλείς ιστοτόπους και εφαρμογές, όπως οι Telegram, WhatsApp, Signal και Wiebo [2]. Ως εκ τούτου, από τα ανωτέρω στοιχεία φαίνεται ότι μπορεί να παραβιαστεί η ιδιωτική σφαίρα των πολιτών και σε ευρωπαϊκό επίπεδο σε αντίθεση μάλιστα με τη σχετική ευρωπαϊκή νομοθεσία [3].

Ερωτάται η Επιτροπή:
1) Πώς αξιολογεί τα ανωτέρω στοιχεία;
2) Σε ποιες ενέργειες προτίθεται να προβεί, προκειμένου να προστατεύσει επαρκώς τα προσωπικά δεδομένα των Ευρωπαίων πολιτών από αθέμιτες ηλεκτρονικές παρακολουθήσεις;

________________________________________
[3] Βλ. ενδεικτ. Οδηγία 95/46/ΕΚ, Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης (108) της 28.1.1981.

Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Αν δεν κλείσει η αξιολόγηση στις 7 Απριλίου πρέπει να γίνει ανοιχτή συζήτηση στη Βουλή

Συνέντευξη του Κώστα Χρυσόγονου στο ΑΠΕ-ΜΠΕ 02/04


• Από τα σενάρια που πρότεινε ο πρόεδρος Γιούνκερ φαίνεται ότι προκρίνεται η λογική να προχωρήσουμε με πολλές ταχύτητες.
Η λογική αυτή είναι περισσότερο προέκταση του προβλήματος παρά απάντηση, διότι το βασικό πρόβλημα είναι η έλλειψη επαρκούς συλλογικής ταυτότητας, δηλαδή αίσθηση του «εμείς» που δημιουργεί αντιπαλότητες και ανισότητες και καταλήγει σε σχήματα α λα καρτ, τα οποία φαίνεται ότι θα συνεχιστούν με άγνωστες επιπτώσεις, διότι μ αυτό τον τρόπο δεν διασφαλίζεται η ομοιογένεια της ΕΕ ούτε η βιωσιμότητά της. Το σημαντικότερο πρόβλημα που θα προκύψει θα είναι ας πούμε, αν υπάρχει μια ομάδα χωρών, οι οποίες θα ήθελαν να προχωρήσουν σε μια στενότερη συνεργασία, και κάποιες απ΄ αυτές στην πορεία διαφωνήσουν, θα δημιουργηθούν εντάσεις από τους αποκλεισμούς, που μπορεί να αποδειχθούν υπονομευτικές για τη συνοχή της Ένωσης.

• Ο κ. Γιούνκερ πάντως βάζει ως προϋπόθεση την αρχή του μη αποκλεισμού. Επίσης υπάρχει η δυνατότητα ενισχυμένης συνεργασίας από τουλάχιστον εννιά χώρες.
Ο κ. Γιούνκερ έχει πει πολλά και τελευταία είπε ότι ισχύει το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, αλλά δεν είναι ιδεολογία, δηλαδή τα λέει κι έτσι τα λέει κι αλλιώς. Αν πάντως επικρατήσει μια τέτοια λογική σε ευρύτερη κλίμακα απ' αυτή που συμβαίνει σήμερα με την ευρωζώνη και τη Σένγκεν, θα οδηγήσει σε μια τελείως διαφορετική Ευρώπη, που θα επιτείνει τα προβλήματά της.

• Ποιος φταίει γι αυτό; Οι Γερμανοί και οι δορυφόροι τους ή οι χώρες του Βίσεγκραντ που βλέπουν την Ευρώπη υπό το πρίσμα του στενού συμφέροντος της περιφέρειάς τους;
Δεν θέλω να δείξω κάποιον με το δάχτυλο. Υπάρχουν δύο τάσεις: Η μία είναι η ενοποιητική και προκύπτει από την αντίληψη ότι τα σημερινά προβλήματα είναι στη βάση τους παγκόσμια και είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν από ένα μεμονωμένο κράτος, άρα είναι ανάγκη συσπειρώσεων περισσότερων εθνικών κρατών. Από την άλλη πλευρά, το πολιτικό διακύβευμα, ο πολιτισμός και ο δημόσιος χώρος έχουν μείνει κατά βάση εθνικοί. Άρα είναι δύσκολο να δημιουργηθούν από τη μια μέρα στην άλλη, οι ευρύτερες συλλογικές ταυτότητες, όπως η ευρωπαϊκή ταυτότητα, οι οποίες θα επέτρεπαν την οικοδόμηση ισχυρών υπερεθνικών πολιτικών θεσμών και μάλιστα με δημοκρατική νομιμοποίηση. Εγώ βλέπω ότι το σημείο από το οποίο θα έπρεπε να ξεκινήσει το πράγμα θα ήταν η ενίσχυση της δημοκρατίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με μεγαλύτερη εξάρτηση της Κομισιόν από το ΕΚ και με ενίσχυση των αρμοδιοτήτων της Ένωσης σε τομείς που θα απέφεραν όφελος για όλους, όπως είναι για παράδειγμα μια κοινή άμυνα και μια κοινή εγγύηση των συνόρων. Αυτό θα σήμανε πολύ μεγάλες οικονομίες κλίμακος, ειδικά για τις χώρες στην περιφέρεια της Ένωσης που είναι εκτεθειμένες, όπως η Ελλάδα που είναι υποχρεωμένη να δαπανά γύρω στο 2,5% του ΑΕΠ της σε αμυντικές δαπάνες, ενώ άλλες χώρες δαπανούν λιγότερο από 1%. Αν μπορούσε να υπάρξει ενιαία ευρωπαϊκή άμυνα και κοινή εγγύηση των συνόρων, η εξοικονόμηση που θα μπορούσε να γίνει για την Ελλάδα και για άλλες χώρες θα ήταν πολύ σημαντική και μάλιστα αν την υπολογίσουμε σε βάθος χρόνου, διότι οι εξοπλιστικές δαπάνες πραγματοποιούνται με δανεικά χρήματα τα οποία τοκίζονται και επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος.

• Άρα μας συμφέρει να προχωρήσουμε με μεγαλύτερη ταχύτητα μ΄ αυτούς που το θέλουν και αυτό είναι ένα θετικό παράδειγμα για την επιλογή των πολλαπλών επιλογών εφόσον δεν υπάρχουν αποκλεισμοί.
Το πρόβλημα, σ' αυτή την περίπτωση, όπως διαφαίνεται και στην περίπτωση της ευρωζώνης -η οποία είναι στην ουσία Ευρώπη των δύο ταχυτήτων- είναι ότι δεν υπάρχει επαρκής έλεγχος, γιατί ούτε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ούτε η Κομισιόν είναι θεσμοί της ευρωζώνης, ούτε θα μπορούσαν να δημιουργηθούν κι άλλοι θεσμοί και άρα μένει μοναδικός θεσμός το Eurogroup, δηλαδή μια άτυπη σύναξη των υπουργών Οικονομικών, όπου τον κύριο λόγο έχουν οι υπουργοί Οικονομικών των ισχυρότερων χωρών και μεγαλύτερων οικονομιών. Δηλαδή μεγεθύνεται αντί να μικραίνει η διαφορά ισχύος και το αποτέλεσμα είναι να μεγαλώνουν και οι εντάσεις, όπου υπάρχουν διαφορές απόψεων. Το υγιές θα ήταν να υπάρχει δημοκρατική νομιμοποίηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αλλά αυτό προϋποθέτει να είναι όλα τα κ-μ της ΕΕ μέλη της ευρωζώνης, ώστε να γίνει η οικονομική διαχείριση από ένα ευρωπαϊκό υπουργείο Οικονομικών. Διαφορετικά θα λειτουργούσε ως ένα διευθυντήριο, όπως γίνεται άλλωστε, καθώς ως υπουργός Οικονομικών της ευρωζώνης λειτουργεί ο εκάστοτε υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, και αυτό λειτουργεί διαλυτικά για την ίδια την ΕΕ.

• Κι εμείς έχουμε ταλαιπωρηθεί πολύ απ΄ αυτή την άτυπη διακυβέρνηση ως χώρα. Αλλά από την άλλη, δεδομένου ότι το Eurogroup αποτελείται από εκπροσώπους των κρατών-μελών και άρα επιβεβαιώνει την υπεροχή του Συμβουλίου και της διακυβερνητικής μεθόδου, μια πιο κοινοτική και αναδιανομή των αρμοδιοτήτων δεν θα προϋπέθετε αλλαγή των Συνθηκών;
Προφανώς όχι. Χρειάζονται αλλαγές που θα ενισχύσουν τη δυναμική των θεσμών της Ένωσης και θα εξασθενίσει η διακυβερνητική διάσταση, αλλά το ζητούμενο είναι να υπάρξει πολιτική βούληση γι΄ αυτό. Αν τελικώς δεν υπάρξει πολιτική βούληση, τότε φοβάμαι ότι η ΕΕ λειτουργώντας με τη λογική του ποδηλάτη, θα βρεθεί σε πορεία αποσύνθεσης.

• Δεν θα λειτουργήσει το ένστικτο της επιβίωσης, που απαιτεί τη συσπείρωση των κρατών σε μεγαλύτερες οντότητες όπως προείπατε;
Ας το ελπίσουμε. Η Ευρώπη είναι μια ήπειρος σε παρακμή, σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο τόσο από πληθυσμιακή όσο και από οικονομική άποψη. Θα μπορέσει να διαχειριστεί με περισσότερη λογική αυτό το πρόβλημα αν είναι ενωμένη. Αν κατακερματιστεί, η παρακμή θα επιταχυνθεί και θα είναι δυσκολότερα για όλους.

• Οικονομικά γιατί είμαστε σε παρακμή;
Γιατί οι αναπτυξιακοί ρυθμοί είναι χαμηλότεροι από τον υπόλοιπο κόσμο, ορισμένες χώρες, όπως οι μεσογειακές έχουν πέσει σε στασιμότητα ή και σε σοβαρή ύφεση όπως η Ελλάδα και θα δούμε τι θα γίνει με τις υπόλοιπες που βρίσκονται σε έξαρση αλλά δεν δικαιολογείται από τα πράγματα. Για παράδειγμα, η αύξηση των εξαγωγών δεν μπορεί να είναι συνεχής. Κάποια στιγμή και άλλα κράτη θα μπορούν να ανταγωνιστούν την αυτοκινητοβιομηχανία των Γερμανών και άλλους τομείς και οι αγορές θα περιοριστούν για τα γερμανικά προϊόντα και δεν θα μπορούν οι Γερμανοί εξαγωγείς να τραβούν σαν ατμομηχανή τη γερμανική οικονομία διαρκώς μπροστά...

• Άρα τη συμφέρει και τη Γερμανία να είμαστε όλοι μαζί.
Το μακροπρόθεσμο συμφέρον όλων των κρατών-μελών είναι να υπάρξει μια πιο ισχυρή Ένωση, αλλά αυτό ορισμένες φορές προϋποθέτει πρόσκαιρες υποχωρήσεις. Η Γερμανία για παράδειγμα δεν μπορεί να αξιώνει ένα πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της τάξεως του 8% του ΑΕΠ της, ούτε να έχει ανεργία 3,5% -πρακτικά μηδενική- ενώ άλλοι έχουν 20 και πάνω. Πρέπει να υπάρξουν βήματα που θα διασφαλίσουν περισσότερη αλληλεγγύη και περισσότερη ισότητα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, άρα αναδιανομή από τους έχοντες στους μη έχοντες, προκειμένου να υπάρξει μεγαλύτερη συνοχή. Αν κάποιοι επιμένουν να εκμεταλλεύονται εγωιστικά τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα που τους προσφέρουν οι στρεβλώσεις της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής, θα δουν αυτή την αρχιτεκτονική να καταρρέει και η βλάβη θα είναι για όλους πολύ μεγαλύτερη.

• Για την Ελλάδα τι είναι πιο επωφελές;
Τον δρόμο προς το αύριο θα τον βρούμε μόνοι μας με σοβαρό διάλογο μεταξύ των δυνάμεων του συνταγματικού τόξου και μ΄ έναν σοβαρό και μακροπρόθεσμο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης. Η Ελλάδα εδώ και δεκαετίες έχει χάσει το παραγωγικό της μοντέλο, έχει χάσει τη θέση της στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, πρέπει να ξαναβρεί έναν τρόπο για να παράγει ξανά προϊόντα και υπηρεσίες διεθνώς ανταγωνιστικά, κι αυτό προϋποθέτει δικό μας εθνικό σχεδιασμό, γιατί οι ξένοι ούτε ξέρουν τα προβλήματά μας, ούτε κι ενδιαφέρονται. Εμείς πρέπει να βρούμε τον δρόμο μας, στην καλύτερη περίπτωση μέσα σε μια ενωμένη Ευρώπη, στη χειρότερη περίπτωση, αν υπάρξει αποσύνθεση μετά από μερικές δεκαετίες, ενδεχομένως στο πλαίσιο άλλων σχημάτων που δεν ξέρουμε ποια θα είναι.

• Για να πετύχουμε στο οικονομικό επίπεδο, ποιο πρέπει να είναι το πολιτικό υπόβαθρο;
Πρέπει να ανακτήσουμε την πολιτική. Στην Ελλάδα παραδοσιακά, το πολιτικό διακύβευμα είναι λιγότερο πολιτικό απ' όσο θα έπρεπε και περισσότερο πελατειακό. Δηλαδή αντί να γίνεται συζήτηση για τα πολιτικά προβλήματα και τις επιλογές που έχει ο τόπος, γίνονται ανούσιες και φραστικά οξύτατες καρεκλομαχίες. Πρέπει να αλλάξει ο πολιτικός μας πολιτισμός, τα κόμματα πρέπει να γίνουν πιο δημοκρατικά στο εσωτερικό τους και πρέπει να έρθουν σε έναν πιο πολιτικό διάλογο μεταξύ τους, να σταματήσουν οι ανούσιες προσωπικές επιθέσεις και να αντιμετωπιστούν τα μεγάλα προβλήματα του τόπου που είναι η διαφθορά, η διαπλοκή, η φοροδιαφυγή, η δυσλειτουργία του κρατικού μηχανισμού, η πολυνομία, η ασάφεια στο ρυθμιστικό πλαίσιο και όλα τα άλλα, τα οποία τα ξέρουμε όλοι μας, αλλά φαίνεται ως συλλογικότητα δεν έχουμε βρει τον τρόπο να τα αντιμετωπίσουμε. Πρέπει να βρούμε αυτή τη δυνατότητα και να ανατάξουμε αυτές τις παθογένειες που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία.

• Ποια είναι τα πρώτα βήματα στα οποία πρέπει να προχωρήσουμε;
Για μένα το πρώτο βήμα θα ήταν ένας σοβαρός πολιτικός διάλογος ουσίας, προκειμένου να καταλήξουμε σε ένα εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης και να το υπηρετήσουμε με συνέπεια τα επόμενα 20-30 χρόνια, στα σημεία που θα μπορούσαν να συμφωνήσουν οι πολιτικές δυνάμεις και δεν έχω αμφιβολία ότι θα μπορούσαν να συμφωνήσουν σε κάποια σημεία.

• Να συμφωνήσουν στο επίπεδο του δημόσιου διαλόγου, σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, ή με τη μορφή κυβερνητικής συνεργασίας;
Δεν μιλάω για κοινοβουλευτικές ή κυβερνητικές συνεργασίες και γι΄ αυτό σας είπα ότι πρέπει να ξεφύγουμε από τη λογική ότι όλα γίνονται για την καρέκλα. Μιλάω για έναν διάλογο ουσίας, για το πρόβλημα του τόπου, που είναι ότι δεν παράγει επαρκώς, πρέπει λοιπόν να υπάρξει ένας διάλογος ουσίας μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων και να συμφωνήσουμε σε πέντε βασικούς άξονες και να τους τηρήσουν οι κυβερνήσεις των επόμενων 20-30 ετών, ανεξάρτητα από το ποιες θα είναι. Άρα πρέπει να βρούμε στοιχειώδεις συναινέσεις. Επίσης πρέπει να αντιμετωπίσουμε το δημογραφικό πρόβλημα που κινδυνεύει να γίνει ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας.

• Και δεν μιλάει κανείς γι΄ αυτό παρά μόνον ως παράμετρο του ασφαλιστικού.

Χρειαζόμαστε μια πολιτική με δίκαιη αντιμετώπιση των οικογενειών με παιδιά και σε ότι αφορά τη φορολογική μεταχείριση και στους ασφαλιστικούς συντελεστές. Δεν μπορούν να υπάρξουν συγκλίσεις σε όλους τους τομείς. Αλλά θα μπορούσαμε ας πούμε να συμφωνήσουμε ότι υπάρχουν δύο ή τρεις τομείς, οι οποίοι θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως ατμομηχανή για την ελληνική οικονομία και να τις προωθήσουμε όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Π.χ. η Ισπανία έχει καταφέρει να προσελκύσει περισσότερους από ένα εκατομμύριο πολίτες άλλων ευρωπαϊκών κρατών σε περιοχές δεύτερης κατοικίας. Και ξέρετε ότι αυτός που έχει δεύτερη κατοικία είναι σταθερός πελάτης της οικονομίας, σε αντίθεση με τον τουρίστα που είναι περιστασιακός. Αυτός που έχει δεύτερη κατοικία ή θα έρχεται ο ίδιος κάθε χρόνο ή θα στέλνει κάποιον άλλον στο σπίτι, άρα θα κινείται η τοπική οικονομία.

• Έχουμε δώσει κάποια κίνητρα;
Έχουμε δώσει για πολίτες που δεν είναι μέλη της ΕΕ, αλλά αυτό δεν είναι επαρκές ούτε μπορεί αυτή η πληθυσμιακή ομάδα να είναι ο κύριος στόχος μας. Όπως π.χ. οι Κινέζοι, διότι λόγω της απόστασης δεν μπορεί να είναι πάρα πολλοί. Ο κύριος στόχος πρέπει να είναι πληθυσμοί εντός της ΕΕ, π.χ. Ευρωπαίοι συνταξιούχοι, όπως δείχνει το ισπανικό μοντέλο, οι οποίοι ή θα έρχονται εδώ κάποιους μήνες και θα κινούν τις τοπικές οικονομίες και θα είναι μια αιμοδοσία από άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες προς την ελληνική, όπως υπάρχει μια διαρκής αιμοδοσία από τη βρετανική οικονομία προς την ισπανική. Θα μπορούσαμε να δούμε κάτι ανάλογο και σε άλλους τομείς. Στη ναυτιλία π.χ. αυτή τη στιγμή έχουμε τον μεγαλύτερο στόλο στον κόσμο και παρόλα αυτά η απασχόληση των Ελλήνων είναι γύρω στο 15% των πληρωμάτων της ποντοπόρου ναυτιλίας. Πρέπει υπάρξει σοβαρός διάλογος με τους συλλογικούς φορείς εργοδοτών και εργαζομένων ώστε να δούμε πώς μπορούμε να ανακτήσουμε επίπεδα απασχόλησης τα οποία θα καταστήσουν την ελληνική κοινωνία βιώσιμη. Διότι αυτή τη στιγμή, με τόσο μεγάλη ανεργία, με τόσο μεγάλη φυγή των Ελλήνων στο εξωτερικό και με τόσο μεγάλη υπογεννητικότητα, η ελληνική κοινωνία αργοπεθαίνει.

• Με την Τουρκία πώς θα τα πάμε και η Ευρώπη και η Ελλάδα; Αυτή η ακραία ρητορική δικαιολογείται μόνον για εσωτερικούς και πεπερασμένης διάρκειας λόγους, όπως πχ το δημοψήφισμα του Απριλίου;
Εγώ δεν βλέπω το πρόβλημα σε προσωπική διάσταση. Στο εσωτερικό της τουρκικής κοινωνίας έχει αναπτυχθεί μια εκρηκτική δυναμική για μια σειρά από λόγους, η οποία μπορεί να εκφραστεί με διαφόρων ειδών απρόοπτα και περιπέτειες, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Στο εσωτερικό ήδη διεξάγεται ένας ακήρυκτος εμφύλιος πόλεμος, εδώ και αρκετές δεκαετίες λόγω της κουρδικής μειονότητας, στις νοτιοανατολικές επαρχίες του τουρκικού κράτους. Είναι ένας διαρκής κίνδυνος ο τουρκικός επεκτατισμός.

• Δεν μας συμφέρει η εσωτερική σταθερότητα της Τουρκίας;
Το ευκταίο θα ήταν μια ειρηνική και δημοκρατική Τουρκία. Δυστυχώς ούτε δημοκρατική είναι στο εσωτερικό της, ούτε ειρηνική είναι, τουλάχιστον φραστικά, προς τα έξω. Και όχι μόνον στο φραστικά: Κατέχει την Κύπρο, έχει διεισδύσει και κατέχει ένα μέρος της συριακής επικράτειας, συχνά πυκνά βομβαρδίζει και τους Κούρδους στο Β. Ιράκ, διεξάγει εμπορικό πόλεμο και αποκλεισμό κατά της Αρμενίας κλπ. Άρα είναι μια χώρα που βρίσκεται σε σχέση έντασης με το διεθνές δίκαιο, κάποια στιγμή αυτό μπορεί να εξελιχθεί επικίνδυνα. Δυστυχώς η Ελλάδα έχει μικρότερο πληθυσμιακό και οικονομικό μέγεθος, άρα σε βάθος χρόνου δεν μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα εξισορροπήσουμε την τουρκική ένοπλη ισχύ μόνον με τις δικές μας προσπάθειες, χρειαζόμαστε συμμαχίες. Το κατά πόσον αυτές οι συμμαχίες θα είναι ευρωπαϊκές ή και ευρύτερες μένει να το δούμε. Πάντως το βέβαιο είναι ότι χρειαζόμαστε διεθνή ερείσματα για να μπορέσουμε σε βάθος χρόνου να αποκρούουμε σταθερά τον τουρκικό επεκτατισμό.

• Νομίζω ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική κινείται προς αυτή την κατεύθυνση.
Μα ένας από τους λόγους διαχρονικά που θέλουμε να είμαστε στην ευρωπαϊκή ενοποίηση και μάλιστα στην πρώτη ταχύτητα είναι και αυτός, παρότι αυτή η ενοποίηση δεν έχει φτάσει σε αποτελεσματική κοινή εγγύηση των συνόρων. Από κει και πέρα πρέπει να έχουμε τα μάτια ανοιχτά, να επαγρυπνούμε και με ψυχραιμία και νηφαλιότητα βέβαια, να αντιμετωπίζουμε όλους τους κινδύνους.

• Θέλω να μου πείτε έστω επιγραμματικά, για τις εσωτερικές εξελίξεις, αν κλείνει η αξιολόγηση και αν βλέπετε εκλογές.
Θέλω να ελπίζω ότι η αξιολόγηση θα κλείσει σύντομα, διότι η παράταση δεν θα ωφελήσει τη χώρα και οι παράπλευρες συνέπειες είναι εξαιρετικά δυσμενείς. Αν πάντως οι δανειστές επιμείνουν σε παράλογες αξιώσεις και δεν μπορέσει τελικά να κλείσει η αξιολόγηση στις 7 Απριλίου, θεωρώ ότι θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο να υπάρξει μια ανοιχτή συζήτηση στη Βουλή και να εκθέσουν οι αρμόδιοι υπουργοί ποια είναι ακριβώς τα σημεία διαφωνίας και όλες οι πολιτικές δυνάμεις να τοποθετηθούν υπεύθυνα πάνω σ' αυτά. Διότι η στάση της αντιπολίτευσης, η οποία μεν προτρέπει την κυβέρνηση να κλείσει την αξιολόγηση εδώ και τώρα, αλλά αρνείται να ψηφίσει τα μέτρα που θα απαιτηθούν, είναι τουλάχιστον ανακόλουθη. Κατά τα λοιπά, δεν θεωρώ ότι οι εκλογές θα μπορούσαν να ωφελήσουν τον τόπο αυτή τη στιγμή. Εκείνο που προέχει είναι να ολοκληρωθεί επιτυχώς το πρόγραμμα και να επανέλθουμε στις αγορές το φθινόπωρο του 2018. Από κει και πέρα, όταν θα έχουμε ξαναγίνει ένα φυσιολογικό κράτος και το πολιτικό διακύβευμα θα είναι διαφορετικό και πολύ πιο ουσιαστικό, θα μπορούμε να κάνουμε όσες εκλογές θέλουμε.

• Εσείς σκέφτεστε να μετακινηθείτε στην ελληνική πολιτική ζωή;
Όχι, εγώ τον Μάιο του 2014 υποσχέθηκα ότι θα επιτελέσω ένα συγκεκριμένο έργο, αυτό προσπαθώ να επιτελέσω, προβάλλοντας σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ιδίως τις παραβιάσεις των κοινωνικών δικαιωμάτων, που προκύπτουν από τις πολιτικές λιτότητας που έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα και θα συνεχίσω να το κάνω ως το τέλος της θητείας μου. Ελπίζω στο τέλος της θητείας μου, την άνοιξη του 2019, η κατάσταση να έχει ομαλοποιηθεί και η φιλοδοξία μου, σ' αυτή την περίπτωση, θα ήταν να επανέλθω σ' αυτά που έκανα προηγουμένως, στο Πανεπιστήμιο και στη δικηγορία. Δεν αισθάνομαι επαγγελματίας πολιτικός.

Συμφωνίες και διαφωνίες για τη συνταγματική αναθεώρηση

Δημοσιευμένο άρθρο του Κώστα Χρυσόγονου στην εφημερίδα Realnews 02/04


Οι ιδέες για μία μελλοντική συνταγματική αναθεώρηση, που έδωσε στην δημοσιότητα την προηγούμενη εβδομάδα η ομάδα εργασίας η οποία συγκροτήθηκε με τη συμμετοχή των καθηγητών Βερναρδάκη, Δημητρόπουλου, Ζώρα, Κατρούγκαλου, Νικολόπουλου, Σπουρδαλάκη και του γράφοντος, δεν αποτελούν μια οριστική πρόταση ούτε βέβαια θέτουν σε κίνηση κάποια διαδικασία αναθεώρησης. Η τελευταία θα προϋπέθετε, σύμφωνα με το άρθρο 110 παρ. 2 του Συντάγματος, υποβολή πρότασης πενήντα τουλάχιστον βουλευτών προς τη Βουλή για τη διαπίστωση ανάγκης αναθεώρησης και έγκρισή της σε δύο ψηφοφορίες με απόσταση ενός τουλάχιστον μήνα μεταξύ τους. Στη συνέχεια, μετά τη διεξαγωγή των επόμενων βουλευτικών εκλογών, η Αναθεωρητική Βουλή που θα προκύψει από εκείνες αποφασίζει σχετικά με τις αναθεωρητέες διατάξεις.

Η Αναθεωρητική Βουλή μπορεί να έχει εντελώς διαφορετική κομματική σύνθεση από την προηγούμενη, η οποία διαπιστώνει την ανάγκη αναθεώρησης, και συνεπώς να καταψηφίσει την πρόταση, αφήνοντας το Σύνταγμα αναλλοίωτο. Διίστανται οι γνώμες ως προς το αν η Αναθεωρητική Βουλή θα μπορούσε να αναθεωρήσει μεν τις διατάξεις που τίθενται στην κρίση της, αλλά με περιεχόμενο διαφορετικό και μάλιστα αντίστροφο από εκείνο που πρότεινε η προηγούμενη Βουλή (π.χ. να διαπιστωθεί από τη σημερινή Βουλή η ανάγκη αναθεώρησης του άρθρου 22 παρ.4 του Συντάγματος προς την κατεύθυνση της συρρίκνωσης των περιπτώσεων και δυνατοτήτων επιβολής «πολιτικής επιστράτευσης», αλλά η Αναθεωρητική Βουλή αντίθετα να τις διευρύνει, ώστε να μπορεί να γίνεται συχνότερη χρήση του θεσμού). Ενόψει της αβεβαιότητας αυτής είναι πολιτικά σκόπιμο, αν τελικά υπάρξει διαπίστωση ανάγκης αναθεώρησης από την παρούσα Βουλή, τούτο να γίνει προς το τέλος της βουλευτικής περιόδου και αφού θα υπάρχει μια σαφέστερη εικόνα τόσο για τις θέσεις όλων των πολιτικών κομμάτων σε σχέση με την αναθεώρηση όσο και για τους προβλεπόμενους συσχετισμούς των πολιτικών δυνάμεων μετά τις επικείμενες τότε εκλογές.

Κεντρικός άξονας του κειμένου που δόθηκε στη δημοσιότητα από την ομάδα εργασίας είναι η αντίληψη ότι η αναθεώρηση πρέπει να κινηθεί προς την κατεύθυνση ενός βαθύτερου εκδημοκρατισμού της πολιτείας. Μέσα στο πλαίσιο αυτό υπήρξε ανταλλαγή απόψεων και σύγκλιση των μελών της ομάδας, χωρίς τούτο να σημαίνει πως όλοι συμφωνούν εξίσου σε όλα.

Σε ό, τι με αφορά, εξέφρασα τη διαφωνία μου, η οποία καταγράφεται με τη μορφή υποσημειώσεων στο τελικό κείμενο σε δύο σημεία: Πρώτο, στη διατύπωση της πρότασης για το άρθρο 15 του Συντάγματος, επειδή αυτή δίνει την εντύπωση ότι επιχειρεί να παρακάμψει την πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας στο ζήτημα των τηλεοπτικών αδειών, περιορίζοντας το εύρος της αρμοδιότητας του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης στον έλεγχο της λειτουργίας (και όχι στην αδειοδότηση) των σταθμών, πράγμα άτοπο. Και δεύτερο, στην πρόταση αναθεώρησης του άρθρου 110, με την εισαγωγή του δημοψηφίσματος ως στοιχείου μελλοντικής αναθεωρητικής διαδικασίας, επειδή πάγια επιστημονική θέση μου, εκφρασμένη πριν από πολλά χρόνια στο βιβλίο μου «Συνταγματικό Δίκαιο» (α’ έκδοση 2003, β’ έκδοση 2014), είναι ότι δεν επιτρέπεται κανενός είδους παρέμβαση του αναθεωρητικού νομοθέτη στο συγκεκριμένο άρθρο, αφού αυτό πρέπει να θεωρηθεί ότι ανήκει στον σκληρό πυρήνα των μη αναθεωρητέων διατάξεων του Συντάγματος.

Ελπίζω ότι το κείμενο της ομάδας εργασίας μπορεί να συμβάλει προς την κατεύθυνση της διεξαγωγής ενός ψύχραιμου και γόνιμου διαλόγου μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων του τόπου για το θέμα της συνταγματικής αναθεώρησης. Αυτό άλλωστε είναι σήμερα το κυρίως ζητούμενο, δηλαδή ένα διαφορετικό πολιτικό κλίμα, με λιγότερη φραστική οξύτητα, λιγότερες προσωπικές αντεγκλήσεις, λιγότερους εμφυλιοπολεμικούς χαρακτηρισμούς και με περισσότερη εστίαση στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες και η χώρα και που απαιτούν ρεαλιστικές λύσεις.

Να μη συρθούμε μέχρι το καλοκαίρι για την αξιολόγηση


Συνέντευξη του Κώστα Χρυσόγονου στην εφημερίδα Kontranews 02/04


1. κ. Χρυσόγονε, εσείς που βρίσκετε συνεχώς στους διαδρόμους των κέντρων λήψης αποφάσεων. Θα έχουμε κλείσιμο της αξιολόγησης στις 7 Απριλίου ή θα συρθούμε μέχρι το καλοκαίρι;
Εδώ υπάρχει μια παρανόηση. Το κέντρο λήψης των αποφάσεων για το ελληνικό πρόγραμμα δυστυχώς δεν είναι το Ευρωκοινοβούλιο, όπου οι συσχετισμοί των πολιτικών δυνάμεων θα οδηγούσαν σε μία αρκετά ηπιότερη μεταχείριση της χώρας μας. Το κέντρο λήψης αποφάσεων δεν είναι ούτε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή , στην οποία τα κράτη – δανειστές ανέθεσαν «εργολαβικά» τη συνδιαχείριση του προγράμματος, χωρίς όμως κατά βάθος να την εμπιστεύονται, με αποτέλεσμα τον κύριο λόγο στα διαπραγματεύσεις να τον έχει το παραδοσιακά «σκληρό» Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Επιτροπή να περιορίζεται de facto σε ρόλο παρατηρητή. Το κέντρο λήψης αποφάσεων είναι η σύνοδος των Υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, δηλ. το Eurogroup. Και επειδή τα κεφάλαια που θα μπορούσαν όλα τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της ευρωζώνης να μας δανείσουν, αν έλειπε η Γερμανία, δεν θα έφθαναν για την κάλυψη των αναγκών μας, στην πραγματικότητα το κέντρο λήψης των αποφάσεων είναι το γερμανικό Υπουργείο Οικονομικών. Στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα, με το ελληνικό δημόσιο χρέος να οφείλεται στο μεγαλύτερο μέρος του σε κράτη και να διέπεται από το αγγλικό δίκαιο, ο τρόπος για να ξεφύγουμε από τη μνημονιακή υποτέλεια είναι η ανάκτηση της φερεγγυότητας του ελληνικού δημοσίου και η επάνοδος στις αγορές το φθινόπωρο του 2018. Αυτή είναι η κρίσιμη «μάχη» και όχι οι μάχες οπισθοφυλακών, δηλ. οι αξιολογήσεις, όπου η προσπάθεια της ελληνικής πλευράς είναι απλώς να περιορίζει κάθε φορά τις απώλειές της, περιστέλλοντας κάπως τις επαχθείς και τιμωρητικές απαιτήσεις απαιτήσεις των δανειστών, αλλά με τη δαμόκλειο σπάθη της άτακτης χρεοκοπίας και του Grexit να επικρέμεται. Συνεπώς ελπίζω να μπορέσει να κλείσει η αξιολόγηση στις 7 Απριλίου, ώστε να μη συρθούμε ως το καλοκαίρι, διότι κάτι τέτοιο θα καθιστούσε ανέφικτη την επίτευξη του στόχου για ανάπτυξη 2,7% του ΑΕΠ το 2017.

2. Με δεδομένη τη στάση Σόιμπλε και τις πιέσεις που ασκεί η κ. Λαγκάρντ, στο θέμα του χρέους τι περιμένετε; Ο κ. Μητσοτάκης πάντως λέει ότι από μεριάς του θα απαιτήσει γενναία ρύθμιση…
Ο κ. Μητσοτάκης λέει και υπόσχεται πολλά, τα οποία όμως δεν έχει τη δυνατότητα να υλοποιήσει αν δεν αποσπάσει τη συναίνεση των δανειστών. Μετά εξάλλου την επίσκεψή του στο Βερολίνο και τη συνάντησή του με τον κ. Σόϊμπλε δεν τον άκουσα να πραγματοποιεί δηλώσεις. Δικαιούμαι λοιπόν να υποθέσω ότι μάλλον δεν βρήκε ευήκοα ώτα εκεί. Σε κάθε περίπτωση το Eurogroup τον Μάϊο του 2016 συζήτησε για τα μακροπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους, που είναι αναγκαία για να ορθοποδήσει η χώρα μας και πρέπει να συγκεκριμενοποιηθούν και ποσοτικοποιηθούν το συντομότερο δυνατό.

3. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είπε ότι η κυβέρνηση έριξε όλα τα βάρη στη μεσαία τάξη. Συμφωνείτε;
Τα περισσότερα βάρη τα έχουν επωμισθεί γενικά οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι και οι χαμηλόμισθοι. Μέσα στο πλαίσιο αυτό η πάλαι ποτέ μεσαία τάξη προλεταριοποιείται με εντεινόμενους ρυθμούς. Όλα αυτά εντάσσονται στο γενικότερο πλαίσιο πτωχοποίησης της ελληνικής κοινωνίας, η οποία μπορεί να σταματήσει και να αντιστραφεί μόνο εάν ανατάξουμε τις παθογένειες της πολιτείας και της κοινωνίας μας, που μας εμποδίζουν να αναπτύξουμε τις παραγωγικές μας δυνατότητες. Η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να παράγει διεθνώς ανταγωνιστικά προϊόντα και υπηρεσίες σε πολύ ευρύτερη κλίμακα από ό,τι συμβαίνει σήμερα, εφόσον κατορθώσει να αποκτήσει σαφέστερο και πιο σταθερό ρυθμιστικό πλαίσιο, πιο επαγγελματική, πιο αμερόληπτη και πιο αξιοκρατική δημόσια διοίκηση, πιο γρήγορη και πιο ανεξάρτητη απονομή δικαιοσύνης κ.ο.κ. Και ακόμη πρέπει να ανακτήσουμε τον σεβασμό στην έννοια και την αξία της εργασίας, που τον έχουμε χάσει σταδιακά από την εποχή της φρενίτιδας του χρηματιστηρίου έως το σήμερα των μισθών πείνας, να αντιληφθούμε ότι δεν μπορούμε να προχωρήσουμε ως κοινωνία παραβιάζοντας διαρκώς τους κανόνες τους οποίους εμείς οι ίδιοι θέτουμε, είτε πρόκειται για την οδική κυκλοφορία είτε για την δόμηση είτε για τη φορολογία κλπ.

4. Εσείς κ. Χρυσόγονε τον Γιάννη Στουρνάρα τον εμπιστεύεστε; Ναι ή όχι;
Προσωπικά δεν τον γνωρίζω και δεν μπορώ να έχω γνώμη. Προφανώς διαθέτει το τεκμήριο επιστημονικής επάρκειας ως καθηγητής οικονομολόγος, όπως βέβαια και πολλοί άλλοι. Το ζήτημα πάντως είναι ότι ανέλαβε μια θέση υπερκομματική, όπως του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, έχοντας έναν έντονο πολιτικό χρωματισμό λόγω της προηγούμενης θητείας του ως Υπουργός Οικονομικών. Θα ήταν προτιμότερο να επιλέγονται πρόσωπα πιο ουδέτερα για τη θέση αυτή. Κατά τα άλλα, σε σχέση με τις πρόσφατες δηλώσεις του θα ήθελα να παρατηρήσω ότι η ευκταία λύση για το συνταξιοδοτικό δεν είναι οι ολοένα χειρότερες μειώσεις των συντάξεων, ώστε να οδηγηθούν οι άνθρωποι στην πλήρη εξαθλίωση, αλλά η ανάπτυξη και η συνακόλουθη αύξηση της απασχόλησης, ώστε να αυξηθούν οι ασφαλιστικές εισφορές και να εξευρεθούν έτσι υγιείς πόροι για το σύστημα.

5. Οι 153 θεωρείτε ότι όταν έρθει η ώρα των ψηφοφοριών θα βάλουν πλάτη;
Αυτό αρμοδιότεροι να το πουν είναι οι ίδιοι. Κινούμενος μεταξύ Θεσσαλονίκης, όπου βρίσκεται η οικογένειά μου, και Βρυξελλών/Στρασβούργου, όπου εδρεύει το Ευρωκοινοβούλιο, δεν μπορώ να κάνω προβλέψεις μετά λόγου γνώσεως για τη μελλοντική συμπεριφορά των βουλευτών στην Αθήνα. Πάντως όσοι τυχόν καταψηφίσουν, αδιακρίτως της κομματικής τους προέλευσης, θα ήταν πιο πειστικοί αν μπορούσαν να συνδέσουν την αρνητική ψήφο τους και με μια συγκεκριμένη πρόταση για το μέλλον της χώρας σε περίπτωση οριστικής ρήξης με τους δανειστές.

6. Τις εξελίξεις με το Brexit πως τις σχολιάζετε;
Το Brexit θα είναι επώδυνο για την Ένωση, η οποία θα στερηθεί μια καθαρή συνεισφορά περίπου 9 ή 10 δις ευρώ ετησίως από τη Βρετανία. Θα είναι όμως πιο επώδυνο για την τελευταία, που θα χάσει κάποιες δεκάδες δις ετησίως από το ΑΕΠ της και κινδυνεύει και με απόσχιση τουλάχιστον της Σκωτίας. Όσο για το μέλλον της Ευρώπης, χρειαζόμαστε περισσότερη ενότητα με περισσότερη αλληλεγγύη και αναδιανομή από τους έχοντες προς τους μη έχοντες και όχι το αντίστροφο, όπως σε μεγάλο βαθμό συμβαίνει σήμερα.

Στην Στέλλα Γκαντώνα

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου για την επιδείνωση της παιδικής φτώχειας στην Ελλάδα


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

31/03/2017


Τη ραγδαία επιδείνωση της παιδικής φτώχειας στην Ελλάδα έθιξε σε ερώτηση του προς την Επιτροπή ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Χρυσόγονος. Αξιοποιώντας στοιχεία από πρόσφατη έκθεση της UNICEF ο Έλληνας ευρωβουλευτής τόνισε ότι οι συνέπειες των πολιτικών λιτότητας είναι καταστροφικές ιδίως για τα παιδιά, καθώς περίπου μισό εκατομμύριο παιδιά στην Ελλάδα ζουν σήμερα σε συνθήκες φτώχειας. Καταλήγοντας, κάλεσε την Επιτροπή να δράσει αποτελεσματικά για την εξάλειψη αυτών των φαινομένων.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της UNICEF [1] παρατηρείται δραματική επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης των παιδιών στην Ελλάδα ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, όπου έχουν επιβληθεί στη χώρα προγράμματα σκληρής οικονομικής λιτότητας. Λαμβάνοντας υπ' όψιν ένα διαχρονικά σταθερό όριο φτώχειας, από το έτος 2007, παρατηρείται μια δραματική αύξηση της παιδικής φτώχειας από το 20,7% το 2009, στο 55,1% το 2014. Το έτος 2015 εκτιμάται ότι σχεδόν ένα στα δύο παιδιά στην Ελλάδα ζουν σε συνθήκες υλικής αποστέρησης (δηλ. περίπου 500.000 παιδιά) [2]. Μεταξύ των 15 παλαιότερων κρατών-μελών της ΕΕ η Ελλάδα με μεγάλη διαφορά από την δεύτερη Ιταλία είναι η χώρα όπου τα παιδιά αντιμετωπίζουν την υψηλότερη υλική αποστέρηση [3]. Τα νούμερα αυτά καταδεικνύουν τις καταστροφικές επιπτώσεις που έχουν οι πολιτικές λιτότητας ιδίως στο επίπεδο διαβίωσης των νοικοκυριών με παιδιά, καθώς η φτώχεια κατά την παιδική ηλικία, εκτός των άλλων, συμβάλλει στη διαγενεακή αναπαραγωγή φαινομένων ανισότητας και αποστέρησης προσβάλλοντας θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα [4].

Ερωτάται η Επιτροπή:

1) Θεωρεί ότι τα ανωτέρω φαινόμενα συνάδουν με τις αρχές και αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Είναι ικανοποιημένη με αυτές τις συνέπειες των πολιτικών λιτότητας;
2) Σε ποιες ενέργειες προτίθεται να προβεί, προκειμένου να αντιμετωπίσει την παιδική φτώχεια και τις απώτερες συνέπειές της;

________________________________________
[2] Ibid. σελ. 3.
[3] Ibid. σελ. 4.
[4] Ibid, σελ. 2 επ.

Η οδική ασφάλεια


Δημοσιευμένο άρθρο του Κώστα Χρυσόγονου στο ΕΘΝΟΣ 30/03


Το νέο τραγικό δυστύχημα στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης, λίγες εβδομάδες ύστερα από το προηγούμενο στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας, επιβεβαιώνει αυτό που ξέρουμε λίγο-πολύ όλοι, ότι δηλαδή στο οδικό δίκτυο της χώρας μας υπάρχουν μεγάλες ελλείψεις σήμανσης, αστυνομικών ελέγχων και λοιπών υποδομών οι οποίες, αν υπήρχαν, θα το καθιστούσαν ασφαλέστερο. Έτσι η Ελλάδα συνεχίζει να πληρώνει έναν φόρο αίματος πολύ βαρύτερο απ' ό,τι άλλες ευρωπαϊκές χώρες, σε σχέση με τον κυκλοφοριακό φόρτο καθεμιάς. Και τούτο συμβαίνει ενώ ολοκληρώνονται πολυδάπανα και μεγαλεπήβολα νέα έργα στις εθνικές οδούς.

Είναι προφανές ότι εδώ υπάρχει λάθος ή έλλειψη σχεδιασμού. Η ανθρώπινη ζωή και η σωματική ακεραιότητα αποτελούν πρώτιστα αγαθά και συνεπώς η οδική ασφάλεια θα έπρεπε να αποτελεί την απόλυτη προτεραιότητα για την Πολιτεία. Θα ήταν συνεπώς προτιμότερο το δημόσιο χρήμα να ξοδεύεται κατά προτεραιότητα προκειμένου να λειτουργούν οι συσκευές ηλεκτρονικής καταγραφής των τροχαίων παραβάσεων, προκειμένου η ΕΛ.ΑΣ. να έχει τα μέσα (οχήματα, ανταλλακτικά κ.λπ.) για να αστυνομεύει με πολύ μεγαλύτερη επάρκεια απ' ό,τι συμβαίνει σήμερα στο οδικό δίκτυο και, τέλος, προκειμένου αυτό να έχει λιγότερες παγίδες για τους οδηγούς. Και βέβαια, πέρα από την αστυνόμευση και τις υποδομές, η Πολιτεία οφείλει να καλλιεργήσει περισσότερο μια νοοτροπία συμμόρφωσης των πολιτών στους κανόνες της οδικής κυκλοφορίας. Η οδήγηση υπό την επήρεια οινοπνεύματος, η μη χρήση κράνους ή της ζώνης ασφαλείας, η επιθετική συμπεριφορά και η υπερβολική βιασύνη, καθώς και η χρήση κινητών τηλεφώνων αποτελούν ευρύτατα διαδεδομένες πρακτικές στη χώρα μας, πολύ περισσότερο απ' ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη. Και τα αποτελέσματα τα βιώνουμε με τη μορφή δυσανάλογα πολλών θανάτων και τραυματισμών σε σχέση με τα διανυόμενα χιλιόμετρα.

Πρέπει συνεπώς η ασφαλής οδική κυκλοφορία και συμπεριφορά να διδάσκεται ως μάθημα στα σχολεία επί σειρά σχολικών ετών και μάλιστα με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνεται βίωμα από τους μαθητές και τις μαθήτριες (π.χ. με την προβολή ταινιών από αυτοκινητιστικά δυστυχήματα στις σχολικές αίθουσες κ.ο.κ.). Είναι κυριολεκτικά ζήτημα ζωής και θανάτου να τροποποιηθούν τα σχολικά προγράμματα τόσο στην πρωτοβάθμια όσο και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ώστε σταδιακά να μάθουμε να δείχνουμε μεγαλύτερο σεβασμό στους συνανθρώπους μας όταν κυκλοφορούμε στους δρόμους, αλλά και να αποκτήσουμε ισχυρότερο αίσθημα αυτοσυντήρησης στον τομέα αυτόν.

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Ομιλία του Κώστα Χρυσόγονου για την εφαρμογή της οδηγίας σχετικά με τη διαμεσολάβηση σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 30/03/2017


Την ανάγκη προβολής των δυνατοτήτων που παρέχονται στους πολίτες μέσω της επίλυσης διαφορών με τη διαδικασία της διαμεσολάβησης τόνισε ο Κώστας Χρυσόγονος με ομιλία του στο πλαίσιο των εργασιών της Επιτροπής Νομικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ο Ευρωβουλευτής υπογράμμισε πως ο στόχος της οδηγίας 2008/52/ΕΚ είναι η διευκόλυνση της πρόσβασης στην εναλλακτική επίλυση διαφορών και η προώθηση της φιλικής διευθέτησης τους. Παράλληλα όμως επεσήμανε την ανάγκη ύπαρξης εγγυήσεων ώστε να εξασφαλιστεί πως η αποτελεσματική δικαστική προστασία δεν παρεμποδίζεται, ενώ προστατεύονται τα δικαιώματα ιδιαίτερα των πλέον αδύναμων μερών. Έκλεισε την ομιλία του υπενθυμίζοντας πως προς το παρόν δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία σχετικά με την αποδοχή και χρήση της διαμεσολάβησης ανάμεσα στα κράτη-μέλη της ΕΕ, κάτι το οποίο πρέπει να βελτιωθεί με στόχο την αύξηση της εμπιστοσύνης του κοινού στην αποτελεσματικότητά της.

Δείτε το βίντεο της ομιλίας εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=F1-bdnm3Cwo


Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας:

Είναι σαφές ότι η αρχή της πρόσβασης στη δικαιοσύνη είναι θεμελιώδης και η υλοποίηση της αποτελεί έναν από τους κύριους στόχους της ευρωπαϊκής πολιτικής στον τομέα της συνεργασίας της πολιτικής δικαιοσύνης. Τα αποτελεσματικά και αποδοτικά συστήματα δικαιοσύνης έχουν μεγάλη σημασία, μεταξύ άλλων, για την ορθή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, την οικονομική σταθερότητα, τις επενδύσεις και την ανταγωνιστικότητα. Σύμφωνα με την αρχή αυτή, η διαμεσολάβηση θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα μέσο για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας του δικαστικού συστήματος και να μειώσει τα εμπόδια που χρονοβόρες και δαπανηρές δικαστικές διαδικασίες δημιουργούν για τους πολίτες και τις επιχειρήσεις. Συνεπώς, μπορεί να συμβάλει στην οικονομική ανάπτυξη. Η διαμεσολάβηση μπορεί επίσης να συμβάλει στη διατήρηση καλών σχέσεων μεταξύ των μερών και, σε αντίθεση με τις δικαστικές διαδικασίες, δεν υπάρχει «νίκη» ή «ήττα» για ένα από τα μέρη, γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό, π.χ. σε περιπτώσεις οικογενειακού δικαίου.

Για τους λόγους αυτούς, ο ευρωπαίος νομοθέτης θέσπισε την οδηγία (2008/52 / ΕΚ) περί Διαμεσολάβησης. Κεντρικός στόχος του είναι η διευκόλυνση της πρόσβασης στην εναλλακτική επίλυση διαφορών και την προώθηση της φιλικής διευθέτησης των διαφορών, καθώς και μια ισόρροπη σχέση μεταξύ της διαμεσολάβησης και των δικαστικών διαδικασιών. Παρά το γεγονός ότι η υποχρεωτική διαμεσολάβηση θα προωθήσει τη χρήση της διαμεσολάβησης ως εναλλακτική λύση για την επίλυση των διαφορών σε δικαστήριο, μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να θεωρηθεί ως αντίθετη προς τον εθελοντικό χαρακτήρα της διαμεσολάβησης. Όπως έχει ήδη κρίνει το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, η εκ των προτέρων εφαρμογή της διαδικασίας διακανονισμού εκτός δικαστηρίου για συγκεκριμένες διαφορές δεν θα είναι προβληματική. Ωστόσο, μια σειρά από εγγυήσεις θα πρέπει να τεθούν σε εφαρμογή για να εξασφαλιστεί πως η αποτελεσματική δικαστική προστασία δεν παρεμποδίζεται. Ως εκ τούτου επαρκείς εγγυήσεις πρέπει να τεθούν σε εφαρμογή στις διαδικασίες μεσολάβησης για να περιορίσουν τον κίνδυνο τα πιο αδύναμα μέρη, όπως καταναλωτές και μη εκπροσωπούμενοι διάδικοι, να στερούνται του δικαιώματός τους για μια ανεξάρτητη δικαστική απόφαση ή να αισθάνονται ανάλογα. Ως εκ τούτου, υψίστης σημασίας είναι οι διαμεσολαβήσεις να διασφαλίζουν ότι τα πιο αδύναμα μέρη δεν προχωρούν στην επίλυση της διαφοράς χωρίς να έχουν κατανοήσει κατάλληλα τα νόμιμα δικαιώματά τους και ότι τα πιο ισχυρά μέρη δεν χρησιμοποιούν ταχείες διαδικασίες επίλυσης διαφορών, συμπεριλαμβανομένης της διαμεσολάβησης, ως μέσο για την αποφυγή νομικών υποχρεώσεών τους ή τη βελτίωση της νομικής τους θέσης έναντι των άλλων μερών. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών η εφαρμογή της παρούσας οδηγίας αξιολογήθηκε από διάφορες μελέτες και εκθέσεις.

Μερικά από τα κύρια ευρήματα των μελετών αυτών είναι τα εξής:

1. Σχεδόν όλα τα κράτη μέλη επέλεξαν να επεκτείνουν τις απαιτήσεις της οδηγίας εφαρμόζοντας τα μέτρα σε εγχώριες υποθέσεις. Ωστόσο, οι στόχοι της οδηγίας για τη διαμεσολάβηση για την ενθάρρυνση της χρήσης της διαμεσολάβησης και κυρίως την επίτευξη μιας «ισορροπημένης σχέσης μεταξύ της διαμεσολάβησης και των δικαστικών διαδικασιών» δεν έχουν επιτευχθεί. Η διαμεσολάβηση χρησιμοποιείται σε λιγότερο από 1% των περιπτώσεων στο δικαστήριο κατά μέσο όρο στην πλειονότητα των κρατών μελών.

2. Ορισμένα κράτη μέλη επιτρέπουν τη χρήση της διαμεσολάβησης σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, συμπεριλαμβανομένων οικογενειακών και εργατικών θεμάτων, ενώ δεν αποκλείεται ρητά η διαμεσολάβηση για φορολογικές, τελωνειακές ή διοικητικές υποθέσεις ή την ευθύνη του κράτους για πράξεις και παραλείψεις κατά την άσκηση της κρατικής εξουσίας.

3. Όλα τα κράτη μέλη προβλέπουν τη δυνατότητα των δικαστηρίων να καλέσουν τα μέρη να προσφύγουν στη διαμεσολάβηση, με δεκαπέντε κράτη μέλη να εισάγουν τη δυνατότητα των δικαστηρίων να καλέσουν τα μέρη σε ενημερωτικές συνεδρίες σχετικά με τη διαμεσολάβηση.

4. Λιγότερα από τα μισά κράτη μέλη έχουν θεσπίσει την υποχρέωση στις εθνικές τους νομοθεσίες για τη διάδοση πληροφοριών σχετικά με τη διαμεσολάβηση.

5. Δεκαοκτώ κράτη μέλη θέσπισαν δεσμευτικούς μηχανισμούς ελέγχου της ποιότητας της διαμεσολάβησης.

6. Δεκαεννέα κράτη-μέλη απαιτούν την ανάπτυξη και την τήρηση των κωδίκων συμπεριφοράς.

7. Δεκαεπτά κράτη μέλη ενθαρρύνουν ή θεσπίζουν την εκπαίδευση διαμεσολαβητών στην εθνική τους νομοθεσία.

Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να τονιστεί επίσης ότι επί του παρόντος δεν υπάρχουν αξιόπιστα και πλήρη στατιστικά στοιχεία σχετικά με τη διαμεσολάβηση. Επιπλέον, υπάρχει έλλειψη πληροφοριών σχετικά με τη διαμεσολάβηση και τα πλεονεκτήματά της στα περισσότερα κράτη-μέλη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η συλλογή δεδομένων και πληροφοριών σε θέματα διαμεσολάβησης πρέπει να βελτιωθεί αποτελεσματικά (για παράδειγμα, μέσω καλά οργανωμένων εκστρατειών ενημέρωσης και μέσα από την υποχρεωτική δημιουργία των εθνικών μητρώων διαδικασιών διαμεσολάβησης) για την περαιτέρω προώθηση της διαμεσολάβησης και την αύξηση της εμπιστοσύνης του κοινού στην αποτελεσματικότητά της, καθώς και για την επιτευχθεί καλύτερη συνεργασία μεταξύ των επαγγελματιών νομικών. Από αυτή την άποψη, θα ήθελα να συστήσω τις αρμόδιες αρχές να αξιολογήσουν την ανάγκη για την ανάπτυξη πανευρωπαϊκών προτύπων ποιότητας για την παροχή υπηρεσιών διαμεσολάβησης, ιδίως με τη μορφή των ελάχιστων προτύπων προς την εξασφάλιση συνοχής, λαμβάνοντας υπόψη το θεμελιώδες δικαίωμα της πρόσβασης στη δικαιοσύνη καθώς και των τοπικών διαφορών στις αντιλήψεις περί διαμεσολάβησης.

Επιπλέον, η Επιτροπή θα πρέπει να προβεί σε μια λεπτομερή μελέτη σχετικά με τα εμπόδια στην ελεύθερη κυκλοφορία των ξένων συμφωνιών διαμεσολάβησης στην Ένωση, καθώς και για την παροχή οικονομικών κινήτρων για τα μέρη, προκειμένου να προσφύγουν στη διαμεσολάβηση ως ένα προσιτό και αποτελεσματικό τρόπο για την επίλυση των συγκρούσεων σε εσωτερικές και διασυνοριακές διαφορές στην ΕΕ. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει το κράτος δικαίου και οι τρέχουσες διεθνείς εξελίξεις να ληφθούν επίσης υπόψη στον τομέα αυτό.

Ο Κώστας Χρυσόγονος στο ΑΡΤ

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Ομιλία του Κώστα Χρυσόγονου για την Έκθεση σχετικά με την εφαρμογή της νομοθεσίας της ΕΕ


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 29/03/2017


Στην ανάγκη βελτίωσης της εφαρμογής του δικαίου της ΕΕ και του σεβασμού θεμελιωδών αξιών της Ευρώπης αναφέρθηκε ο Κώστας Χρυσόγονος με ομιλία του -ως βασικός εισηγητής- στο πλαίσιο της συζήτησης σχετικά με την έκθεση για τον έλεγχο της εφαρμογής της νομοθεσίας της ΕΕ για το 2015 στην Επιτροπή Νομικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ο Ευρωβουλευτής επεσήμανε πως είναι απαραίτητο, ειδικά σε περιόδους οικονομικής και πολιτικής κρίσης, να τονιστεί το γεγονός ότι όλα τα θεσμικά όργανα της ΕΕ δεσμεύονται από τις Συνθήκες της ΕΕ και τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ οφείλουν να απέχουν από την υπογραφή και την εφαρμογή συμφωνιών ή μνημονίων των οποίων η συνοχή με το δίκαιο της ΕΕ είναι αμφίβολη. Έκλεισε την ομιλία του υπογραμμίζοντας πως χρειάζεται δύναμη και θάρρος να παραδεχτούμε τις σημερινές ελλείψεις όσον αφορά την εφαρμογή του δικαίου της ΕΕ, κάτι ιδιαίτερα χρήσιμο αφού θα οδηγήσει σε ένα πιο δίκαιο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Δείτε το βίντεο της ομιλίας εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=6xG68_XfNGY



Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας:

Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά όλους τους συναδέλφους, οι οποίοι συνολικά έχουν καταθέσει 72 τροπολογίες επί του σχεδίου έκθεσης σχετικά με τον έλεγχο της εφαρμογής του δικαίου της ΕΕ για το 2015. Η σημαντική συμβολή σας μπορεί να βελτιώσει και να εμπλουτίσει το περιεχόμενο αυτής της έκθεσης, όπου αυτό είναι δυνατόν. Δεδομένου ότι η ορθή εφαρμογή του ευρωπαϊκού δικαίου μπορεί να οδηγήσει σε μια δίκαιη, σταθερή και χωρίς αποκλεισμούς Ευρώπη, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι θα ληφθούν υπόψη κυρίως οι τροποποιήσεις που κατά τη γνώμη μου επιδιώκουν να διασφαλίσουν τον παραπάνω κρίσιμο στόχο. Το ίδιο ισχύει και για τις τροπολογίες που τονίζουν την ανάγκη για την αποτελεσματική προστασία των θεμελιωδών ευρωπαϊκών αξιών και των δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται από τις Συνθήκες και τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, καθώς και για τις τροποποιήσεις που συμβάλλουν στην περαιτέρω διευκρίνιση της παρούσας Έκθεσης. Αν και φοβάμαι ότι θα είναι δύσκολο να συντάξουμε αρκετά περιεκτικές συμβιβαστικές τροπολογίες, αφού οι περισσότερες από τα τροπολογίες που κατατέθηκαν είναι αυτόνομες. Ως εκ τούτου δεν μπορούν εύκολα να καλυφθούν από συμβιβαστικές τροπολογίες. Από την άλλη πλευρά, θα ήθελα επίσης να εκφράσω τη λύπη μου για κάποιες τροπολογίες που διαγράφουν τμήματα της έκθεσής μου, τα οποία σκόπευαν να τονίσουν τις αρνητικές επιπτώσεις των μέτρων λιτότητας που εφαρμόζονται στα κράτη μέλη σε ευρωπαϊκούς νομικούς θεσμούς και σε ευρωπαίους πολίτες. Κατά την άποψή μου, είναι απαραίτητο, ειδικά σε περιόδους οικονομικής και πολιτικής κρίσης να τονίσουμε για παράδειγμα το γεγονός ότι όλα τα θεσμικά όργανα της ΕΕ, ακόμη και όταν ενεργούν ως μέλη των ομάδων των διεθνών δανειστών, δεσμεύονται από τις Συνθήκες της ΕΕ και στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι επίσης απαραίτητο για μια δίκαιη και ορθή εφαρμογή του δικαίου της ΕΕ να τονίσω ότι τα θεσμικά όργανα της ΕΕ πρέπει να απέχουν από την υπογραφή και την εφαρμογή συμφωνιών ή μνημονίων των οποίων η συνοχή με το δίκαιο της ΕΕ, αλλά και η αποτελεσματικότητά τους, είναι πολύ αμφίβολες, καθώς επηρεάζουν αρνητικά τα δικαιώματα και τη ζωή πολλών ευρωπαίων πολιτών και στην πραγματικότητα είναι σχεδόν αδύνατο για τα άτομα και τα κράτη μέλη, στο πλαίσιο του υφιστάμενου νομικού πλαισίου της ΕΕ, να επιλύσουν με επιτυχία δικαστικές διαφορές.
Χρειάζεται δύναμη και θάρρος να παραδεχτούμε τις σημερινές ελλείψεις όσον αφορά την εφαρμογή του δικαίου της ΕΕ, αλλά είναι απολύτως χρήσιμο. Επειδή η αποδοχή κρίσιμων πραγματικών γεγονότων μπορεί να ανοίξει το δρόμο για ένα πιο δίκαιο και καλύτερο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου σχετικά με την προοπτική δημιουργίας μιας ευρωπαϊκής «bad bank»


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 

Βρυξέλλες, 29/03/2017


Την προοπτική δημιουργίας μιας ευρωπαϊκής «bad bank», με στόχο την διευθέτηση των τραπεζικών αδιεξόδων και το ξεκαθάρισμα ανάμεσα σε βιώσιμες και μη βιώσιμες τράπεζες, εξέτασε με γραπτή του ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ο Κώστας Χρυσόγονος. Ο Ευρωβουλευτής κάλεσε την Επιτροπή να πάρει θέση ως προς το ζήτημα, αλλά και σχετικά με το αν η συνεχής στόχευση στη διάσωση των τραπεζών θα δώσει πραγματικές λύσεις στα προβλημάτων των πολιτών.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Σύμφωνα με δημοσιεύματα τύπου, συζητείται η πρόταση δημιουργίας μιας πανευρωπαϊκής «bad bank» με στόχο την οριστική διευθέτηση των τραπεζικών αδιεξόδων και το ξεκαθάρισμα ανάμεσα σε βιώσιμες και μη βιώσιμες τράπεζες στην Ευρώπη, με τις ευρωπαϊκές ρυθμιστικές αρχές να έχουν καταλήξει σε ένα βιώσιμο σχέδιο για την αντιμετώπιση της χρόνιας οικονομικής παράλυσης της ΕΕ [1]. Ιδιαίτερα υπό το πρίσμα της συσσώρευσης επισφαλών δανείων που εκτιμώνται σε περισσότερα από 1 τρισεκατομμύριο ευρώ, οι κίνδυνοι για τις ευρωπαϊκές τράπεζες είναι περισσότερο από ορατοί, συμβάλλοντας στη στασιμότητα της ευρωπαϊκής οικονομίας. Η δημιουργία μιας τέτοιου τύπου τράπεζας με δημόσια χρηματοδότηση και στόχο την εξαγορά επισφαλών δανείων θα αποτελούσε ίσως ευκαιρία οχι μόνο για τη διευθέτηση χρόνιων προβλημάτων στον τραπεζικό τομέα, αλλά και για τον εξορθολογισμό του πλαισίου λειτουργίας των τραπεζών για το μέλλον.

Ερωτάται η Επιτροπή:
- Πόσο πιθανή είναι η δημιουργία μιας τέτοιου είδους τράπεζας;
- Κατά πόσο θεωρεί πως η συνεχής στόχευση στη διάσωση των τραπεζών θα δώσει πραγματικές λύσεις στα προβλημάτων των πολιτών, εν όψει της αδιαμφισβήτητης ανάγκης οριστικής λύσης των τραπεζικών δυσλειτουργιών, ώστε να σταματήσουν οι πολίτες να σηκώνουν βάρη που δεν τους αναλογούν;

________________________________________

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου για τη μείωση της παραγωγικότητας εργασίας στην Ελλάδα


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 28/03/2017


Τη μείωση παραγωγικότητας της εργασίας στην Ελλάδα επεσήμανε με γραπτή του ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ο Κώστας Χρυσόγονος, τονίζοντας πως το πραγματικό προϊόν ανά ώρα εργασίας μειώθηκε κατά 9,4%, ενώ το πραγματικό προϊόν ανά απασχολούμενο κατά 12,40%. Παράλληλα σημείωσε πως μειώθηκαν τόσο οι ροές των αμοιβών από το 2009 ως το 2015 όσο και οι απασχολούμενοι, ζητώντας τη θέση της Επιτροπής ως προς τα αποτελέσματα των μέτρων λιτότητας στην Ελλάδα, αλλά και την προοπτική μεταβολής της ακολουθούμενης πολιτικής.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Ένας από τους βασικούς στόχους της επιβολής προγραμμάτων λιτότητας στην Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, που μεταξύ άλλων έχει οδηγήσει σε ραγδαία μείωση των μισθών και των συντάξεων, στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, υποτίθεται ότι είναι η αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Παρά ταύτα, είναι ενδεικτικό ότι η παραγωγικότητα της εργασίας στην Ελλάδα παρουσίασε κατά την περίοδο 2007-2015 αισθητή μείωση. Το πραγματικό προϊόν ανά ώρα εργασίας (ΠΠΩΕ) μειώθηκε κατά 9,4%, ενώ το πραγματικό προϊόν ανά απασχολούμενο (ΠΠΑ) κατά 12,40% [1]. Συγχρόνως παρά την εφαρμογή σκληρής λιτότητας από το 2010 και μετά οι επενδύσεις παγίου κεφαλαίου είναι μόνιμα αρνητικές, ενώ το αργούν παραγωγικό δυναμικό αυξήθηκε δραματικά την περίοδο 2010-2016. Παράλληλα, μειώθηκαν τόσο οι ροές των αμοιβών από το 2009 ως το 2015 όσο και οι απασχολούμενοι. Ως εκ τούτου σχεδόν κανένας καθοριστικός δείκτης ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας δεν αντέδρασε θετικά στις εν λόγω πολιτικές [2].

Ερωτάται η Επιτροπή:
1. Θεωρεί ότι τα μέτρα λιτότητας στην Ελλάδα έχουν πετύχει τους διακηρυγμένους στόχους τους;
2. Θεωρεί πώς τα μέτρα αυτά εξυπηρετούν το συμφέρον της Ελλάδας και συμβάλλουν μακροπρόθεσμα προς το συμφέρον της Ευρωζώνης; 3. Σκέφτεται να μεταβάλει αυτή την πολιτική υπό το πρίσμα των ανωτέρω αρνητικών αποτελεσμάτων και αν ναι προς ποία κατεύθυνση και με ποιο τρόπο;

________________________________________
http://bankingnews.gr, (11.03.2016);

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου σχετικά με τη διαρροή ραδιενεργού ιωδίου στην ατμόσφαιρα της Ευρώπης


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 23/03/2017


Τα αίτια και τους κινδύνους της διαρροής ραδιενεργού ιωδίου κατά το προηγούμενο διάστημα στην ατμόσφαιρα της Ευρώπης αναζήτησε με γραπτή του ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ο Κώστας Χρυσόγονος, καθώς παρά τα χαμηλά επίπεδα διαρροής που καταγράφηκαν, η άγνοια για την προέλευσή της προκαλεί ανησυχία.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Σύμφωνα με διεθνή δημοσιεύματα, κατά τα μέσα Ιανουαρίου καταγράφηκε διαρροή ποσοτήτων ραδιενεργού ιωδίου σε μεγάλο μέρος της Βόρειας και Κεντρικής Ευρώπης, από τη Νορβηγία μέχρι και τη δυτική Γαλλία, όπου τα επίπεδα του ιωδίου-131 έφταναν τα 0,31 micro- becquerel ανά κυβικό μέτρο αέρα (μBq / m3), σύμφωνα και με το Γαλλικό Ινστιτούτο Ακτινοπροστασίας και Πυρηνικής Ασφάλειας [1]. Καθώς η διάρκεια ζωής του συγκεκριμένου στοιχείου δεν ξεπερνά τις οκτώ ημέρες, οι επιστήμονες καλούνται να αναγνωρίσουν την πηγή, αλλά και τα αίτια της διαρροής αυτής στην ατμόσφαιρα της Ευρώπης. Παρότι τα επίπεδα που καταγράφηκαν δεν αρκούν για να θεωρηθεί πως απειλείται η υγεία των πολιτών, η άγνοια σχετικά με την προέλευσή τους παραμένει ανησυχητική.

Ερωτάται η Επιτροπή :
i) Ποια στοιχεία έχει στη διάθεσή της σχετικά με τη διαρροή του υλικού στην ατμόσφαιρα της Ευρώπης;
ii) Ποιοι κίνδυνοι απειλούν τους ευρωπαίους πολίτες;
iii) Είναι επιτρεπτή η χρήση του συγκεκριμένου υλικού και αν ναι, υπό ποιες συνθήκες μπορεί να προκύψει διαρροή αυτού στην ατμόσφαιρα;

________________________________________

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου για το ενδεχόμενο δημιουργίας μιας Ευρώπης «πολλών ταχυτήτων»


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 22/03/2017


Την άποψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ως προς την προοπτική δημιουργίας μιας Ευρώπης «πολλών ταχυτήτων» ζήτησε ο Κώστας Χρυσόγονος. Ο Ευρωβουλευτής με γραπτή του ερώτηση αναφέρθηκε στην πρόσφατη συνάντηση των ηγετών Γερμανίας, Γαλλίας, Ιταλίας και Ισπανίας καθώς και στις δηλώσεις τους σχετικά με την ανάγκη ορισμένα μέλη της ΕΕ να «προχωρήσουν πιο γρήγορα από τα υπόλοιπα», ενώ ζήτησε τη θέση της Επιτροπής υπό το πρίσμα της Λευκής Βίβλου και των προτάσεων Γιουνκερ, αναρωτώμενος αν η προοπτική αυτή είναι σύμφωνη με τις βασικές αξίες της Ενωμένης Ευρώπης.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του διεθνούς τύπου, κατά τη διάρκεια της συνάντησης των ηγετών Γερμανίας, Γαλλίας, Ιταλίας και Ισπανίας στις Βερσαλλίες, συζητήθηκε το ενδεχόμενο δημιουργίας μιας Ευρώπης «πολλών ταχυτήτων», μόλις λίγες εβδομάδες πριν την κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής της Ρώμης [1]. Συγκεκριμένα, η καγκελάριος Μέρκελ τόνισε πως η Ευρώπη πρέπει να έχει το «κουράγιο» να επιτρέψει σε ορισμένες χώρες να προχωρήσουν την πορεία ενοποίησης ταχύτερα σε σχέση με άλλες, ενώ και οι άλλοι ηγέτες στάθηκαν στην ανάγκη ευελιξίας στην εξελικτική πορεία της Ένωσης, υπογραμμίζοντας την ανάγκη ορισμένα από τα μέλη της ΕΕ «να προχωρήσουν πιο γρήγορα και πιο μακριά σε τομείς όπως η άμυνα, η ευρωζώνη, η φορολογική και κοινωνική εναρμόνιση». Η κοινή στάση των τεσσάρων ηγετών αποτελεί μια πρώτη αντίδραση στην παρουσίαση της Λευκής Βίβλου και των πέντε προτάσεων Γιουνκερ, σχετικά με το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Ερωτάται η Επιτροπή :
i) Υπό το πρίσμα των δηλώσεων Γιουνκερ, συμφωνεί η Επιτροπή με την προοπτική μιας Ευρώπης πολλών ταχυτήτων;
ii) Η προοπτική αυτή είναι σύμφωνη με τις βασικές αρχές και αξίες της Ενωμένης Ευρώπης; Πως θα επηρεάσει τα δικαιώματα και την πορεία των ασθενέστερων κρατών-μελών;

________________________________________

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Ο Κώστας Χρυσόγονος στη ΔΙΟΝ Τηλεόραση

Ερώτηση του Κώστα Χρυσόγονου για την αύξηση των περιστατικών κατάθλιψης στην Ελλάδα


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 21/03/2017


Την ανησυχητική αύξηση των περιστατικών κατάθλιψης στην Ελλάδα επεσήμανε με γραπτή του ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ο Κώστας Χρυσόγονος, ενώ αναφέρθηκε και στη ραγδαία αύξηση των αυτοκτονιών εξαιτίας των ακραίων μέτρων λιτότητας, ζητώντας ενημέρωση για τις δράσεις της Επιτροπής προς αντιμετώπιση της κατάστασης.


Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Σύμφωνα με στοιχεία Ελλήνων επιστημόνων, τα οποία συζητήθηκαν στο πλαίσιο Συνεδρίου Ψυχικής Υγείας, καταγράφεται ανησυχητική αύξηση των περιστατικών κατάθλιψης στην Ελλάδα κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης, ιδιαίτερα εξαιτίας χρεών και απειλών κατασχέσεων οικίας [1]. Συγκεκριμένα, το 2015 οι ασθενείς με κατάθλιψη στην Ελλάδα εκτιμάται ότι ξεπέρασαν τους 500.000. Παράλληλα ιδιαίτερος προβληματισμός προκύπτει από τη ραγδαία αύξηση των αυτοκτονιών (κατά 35%) εξαιτίας των μέτρων λιτότητας, ενώ από το 2012 και μετά τα ποσοστά των ακούσιων νοσηλειών (κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας) αυξάνονται ραγδαία, φτάνοντας από 56,6% το 2012 σε 74,5% το 2014.

Ερωτάται η Επιτροπή :
i) Ποια στοιχεία διαθέτει σχετικά με την αύξηση των περιστατικών κατάθλιψης στην Ελλάδα;
ii) Τι κάνει για να αντιμετωπίσει την κατάσταση;
iii) Πόσο ακόμα πρέπει να επιβαρυνθούν οι Έλληνες πολίτες που καλούνται να αντιμετωπίσουν τα ακραία μέτρα λιτότητας;

________________________________________